…………………

Κοιτάξτε τα αυγά της βεράντας!

Αυτά τα βρήκα κάτω από ένα φύλλο της πιπεριάς! Αν ξέρει κάποιος τι είναι ας μου πει.

Και αυτά είναι μιας δεκαοχτούρας που έφτιαξε φωλιά πάνω στο κλιματιστικό!

Η Micromeria acropolitana είναι το φυτό στην φωτογραφία και φυτρώνει στην Ακρόπολη και πουθενά αλλού στον κόσμο! Πίστευαν ότι είχε εξαφανιστεί, αλλά ξαναβρέθηκε πριν λίγα χρόνια!

Η φωτογραφία είναι από εδώ, όπου γράφουν αυτοί που το ξαναβρήκαν! Αρχικά διάβασα για την μικρομέρια εδώ.

… στον Παρνασσό

ίριδες (Iris pumila υποείδος attica  ;   ) κίτρινες …

και μώβ…

Aubrieta deltoidea ,    αγριοπασχαλιές (;)

μη με λεισμόνει

αυτό δεν ξέρω τι είναι, όποιος ξέρει ας μου πει…

κι αυτό επίσης…

λειχήνες και βρύα

καλογεράκια!  (Morchella sp.)

Από που προέρχεται το άρωμα της μέντας, του δυόσμου, της λεβάντας, του δεντρολίβανου;

Πάνω στα φύλλα τους υπάρχουν μικροσκοπικά αρωματοδοχεία: τροποποιημένες τρίχες που στο εσωτερικό τους βρίσκονται αιθέρια έλαια. Όταν τρίψουμε με το χέρι μας το φύλλο, το μπουκαλάκι σπάει και το άρωμα ελευθερώνεται!

Σε αυτή τη φωτογραφία βλέπουμε την επιφάνεια του φύλλου της μέντας:

Τα κόκκινα είναι οι τρίχες με το άρωμα.

Εδώ βλέπουμε το φύλλο του δυόσμου:

εδώ οι τρίχες με το άρωμα βρίσκονται σε μικρές κοιλότητες. Τα πιο μικρά πράσινα στρογγυλά με τη σχισμή είναι στόματα (από όπου γίνεται η ανταλλαγή των αερίων, όπως ειπώθηκε και σε παλιότερη ανάρτηση).

Να και το φύλλο της λεβάντας:

εδώ εκτός από τις σφαιρικές τρίχες με το άρωμα υπάρχουν και τρίχες με διακλαδώσεις (σαν δάσος) που βοηθούν την μείωση των απωλειών νερού.

και τέλος το φύλλο του δεντρολίβανου: (μοιάζει και αυτό με τη λεβάντα)

Οι φωτογραφίες είναι από το Sciencephotolibrary.com

Είναι φωτογραφίες από ηλεκτρονικό μικροσκόπιο σάρωσης. Τα χρώματα δεν είναι φυσικά, έχουν προστεθεί με επεξεργασία της εικόνας.

Θα γίνουν ροδάκινα!

Οι πασχαλίτσες εμφανίστηκαν! Το Πάσχα φτάνει! (η νονά μου τις λέει λαμπρίτσες)

η γύρη ετοιμάζεται να σκορπίσει στον αέρα…

η αγριοσυκιά πέταξε τα πρώτα μικρά φυλλαράκια για φέτος!

Το Μεσολόγγι έπεσε άνοιξη, ο ποιητής παρασταίνει τη Φύση, εις τη στιγμή που είναι ωραιότερη, ως μια δύναμη, η οποία, με όλα τ’ άλλα και υλικά και ηθικά ενάντια, προσπαθεί να δειλιάση τους πολιορκημένους, ιδού οι Στοχασμοί του ποιητή:

Η ζωή που ανασταίνεται με όλες τις τες χάρες αναβρύζοντας ολούθε, νέα, λαχταριστή, περιχυνόμενη εις όλα τα όντα, η ζωή ακέραιη, απ’ όλα της φύσης τα μέρη, θέλει να καταβάλη την ανθρώπινη ψυχή, θάλασσα γη, ουρανός, συγχωνευμένα, επιφάνεια και βάθος συγχωνευμένα τα οποία πάλι πολιορκούν την ανθρώπινη φύση στην επιφάνεια και εις το βάθος της.

Η ωραιότης της φύσης που τους περιτριγυρίζει, αυξαίνει εις τους εχθρούς την ανυπομονησία να πάρουν τη χαριτωμένη γη, και εις τους πολιορκημένους τον πόνο ότι θα την χάσουν.

Ο Απρίλης με τον Έρωτα χορεύουν και γελούνε,
Κι’ όσ’ άνθια βγαίνουν και καρποί τοσ’ άρματα σε κλειούνε.

Λευκό βουνάκι πρόβατα κινούμενο βελάζει,
Και μες στη θάλασσα βαθιά ξαναπετιέται πάλι,
κι’ ολόλευκο εσύσμιξε με τ’ ουρανού τα κάλλη.
Και μες στης λίμνης τα νερά, οπ’ έφθασε μ’ ασπούδα,
Έπαιξε με τον ίσκιο της γαλάζια πεταλούδα,
Που ευώδιασε τον ύπνο της μέσα στον άγριο κρίνο
Το σκουληκάκι βρίσκεται σ’ ώρα γλυκιά κι εκείνο.
Μάγεμα η φύσις κι όνειρα στην ομορφιά και χάρη,
Η μαύρη πέτρα ολόχρυση και το ξερό χορτάρι
Με χίλιες βρύσες χύνεται, με χίλιες γλώσσες κραίνει
Όποιος πεθάνει σήμερα χίλιες φορές πεθαίνει.

Τρέμ’ η ψυχή και ξαστοχά γλυκά τον εαυτό της.

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι, Σχεδίασμα Β, Άπαντα Σολωμού, εκδόσεις Μέρμυγκα (1976 μάλλον), Β τόμος, σελ. 104-105.

Με την ευκαιρία, σου είπα τι με είχε “τραβήξει” στον Πυθαγόρα; Αυτός ανακάλυψε τη λέξη φιλία. Το ήξερες; Όταν τον ρώτησαν τι είναι φίλος, απάντησε: “Αυτός που είναι ο άλλος σου εαυτός, όπως το 220 και το 284″. Δύο αριθμοί είναι “φίλιοι” ή “φιλικοί”, αν ο καθένας ισούται με το άθροισμα όσων μετρούν (δηλαδή διαιρούν) τον άλλο. Οι πιο διάσημοι φίλιοι αριθμοί του Πυθαγόρειου Πανθέου είναι οι 220 και 284. Κάνουν ένα ταιριαστό ζευγάρι. Αν έχεις καιρό, επαλήθευσέ το. Και εμείς οι δύο, είμαστε “φίλιοι”; Τι σε μετρά, Πιέρ; Κι εμένα; Ίσως ήρθε πια ο καιρός να προσθέσουμε όλα όσα μας μέτρησαν.

Από το Θεώρημα του παπαγάλου, του Ντενί Γκετζ, εκδόσεις Πόλις, σελ. 118 (καταπληκτικό βιβλίο! απ’ τα καλύτερα που έχω διαβάσει!)

Από το ημερολόγιο του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, εκδόσεις Ακρίτας, σελ.517

Οι άνθρωποι με κάνουν κομμάτια. Δράματα ανάμεσα στον Ν και στην ΝΝ. Περιπλοκές στην Αλάσκα. Συνεχή τηλεφωνήματα. Αύριο ταξιδεύω για τη Δυτική Βιρτζίνια. Ξυπνάω με την αίσθηση ενός μεγάλου, τρομερού βάρους. Αν παρατηρήσει κανείς τον ευημερούντα πλανήτη μας, θα δει αίμα και σκοτάδι στο Ιράν, αίμα και σκοτάδι στο Αφγανιστάν, αίμα στον Λίβανο και στην Παλαιστίνη, τρομοκρατία στην Πολωνία, Μπολσεβικισμό στη Ρωσία, τον  τρελό Καντάφι στη Λιβύη, πόλεμο στη Σαχάρα, στον Νότιο Ατλαντικό, τρόμο στην Κεντρική Αμερική. Και μια ήσυχη, λογική συμβουλή από την σύνταξη των Ταίμς της Νέας Υόρκης: “Ας καθίσουμε κάτω να συζητήσουμε τις παραχωρήσεις και όλα θα είναι εντάξει…”. Ναι, ξέχασα καιι την Αρμένικη αντίσταση που έχει αποφασίσει να σκοτώσει όλους τους Τούρκους πρεσβευτές σε όλο τον κόσμο!

Τι είναι πραγματικό; Όλα όσα απαρίθμησα προηγουμένως, ή αυτή η στιγμή:

Ένα άδειο σπίτι πλημμυρισμένο με λιακάδα, δέντρα ανθισμένα πίσω απ΄το παράθυρο, μακριά, μικρά σύννεφα ταξιδεύουν στον ουρανό, η γαλήνη του γραφείου μου, η σιωπηλή παρουσία -φιλική, χαρμόσυνη- των βιβλίων στη βιβλιοθήκη μου.