ESRF !!

Βρίσκομαι στο ευρωπαικό synthrotron πάνω στις Άλπεις! στη Γκρενόμπλ. Τα τελευταία δύο χρόνια βρίσκομαι όλο σε μέρη που ποτέ δεν φανταζόμουν ότι μπορεί να βρεθώ!

20180308_094952

Εδώ γίνονται πειράματα 24 ώρες το εικοσιτετράωρο, έρχονται άνθρωποι από όλο τον κόσμο για πειράματα που χρειάζονται ακτίνες Χ μεγάλης ισχύος. Το εικοσιτετράωρο χωρίζεται σε τρεις βάρδιες. Εμείς έχουμε χρόνο 6 μέρες. Ξεκινήσαμε την Πέμπτη το πρωί και τελειώνουμε την Τετάρτη το πρωί. Εγώ είμαι μαθητευόμενη, δεν έχω υποχρεώσεις αυτή τη φορά. 😀

Στην κάτω εικόνα βλέπετε μια μακέτα του επιταχυντή, στο κέντρο το μικρό δαχτυλίδι που επιταχύνονται τα ηλεκτρόνια. Στο μεγάλο δαχτυλίδι εξωτερικά βρίσκονται πολλές γραμμές που παράγουν ακτίνες Χ για διάφορα πειράματα. Εμείς βρισκόμαστε στην γραμμή ID26 για φασματοσκοπία απορρόφησης και εκπομπής ακτίνων Χ. Δείτε το βίντεο.

Εδώ βλέπω στην πράξη την φυσική τρίτης λυκείου γενικής παιδείας που υπολογίζαμε πχ τις ενέργειες ιονισμού διαφόρων στοιχείων. Φωτίζουμε με μήκος κύματος χαρακτηριστικό του μετάλλου που θέλουμε να χαρακτηρίσουμε και βλέπουμε τι γίνεται, χαμός δηλ! Ηλεκτρόνια που ανεβαίνουν σε ανώτερες στοιβάδες, άλλα ανώτερων στοιβάδων παίρνουν τις κενές θέσεις, πολλά ιονίζονται… και το εντυπωσιακότερο (για μένα) τα ηλεκτρόνια που ιονίζονται ανακλώνται από γειτονικά άτομα και δημιουργούν χαρακτηριστικά φάσματα σαν κυματάκια από τα οποία μπορούμε να υπολογίσουμε τις αποστάσεις των κοντινών γειτόνων!

Στην παρακάτω εικόνα βλέπετε τις γραμμές με τα διάφορα πειράματα γύρω από το δαχτυλίδι.

syn3

δείτε και ένα ωραίο βιντεάκι εδώ.

 

 

Advertisements

Αγία Πετρούπολη (ΙΙ)

IMG_1488

Στην Αγία Πετρούπολη υπάρχουν πολλά μουσεία και παλάτια. Για την ακρίβεια, πολλά μουσεία στεγάζονται σε παλιά παλάτια. Το πρώτο που επισκέπτεται κάποιος είναι το Ερμιτάζ.

Είναι το παλιό χειμερινό ανάκτορο, κτισμένο στις όχθες του Νέβα. Από εκεί ξεκινάει και η οδός Νιέβσκυ.

έχει μεγάλη συλλογή από αγάλματα. Βλέπετε παρακάτω τον Έρωτα και την Ψυχή, τις τρεις Χάριτες, τον Μέγαλο Πέτρο με αμφίεση Ρωμαίου αυτοκράτορα (!), λεπτομέρειες από διάφορα αγάλματα.. Το άγαλμα με το παιδάκι λέγεται «αλληγορία της Αγάπης».

Το ίδιο το κτίριο είναι ωραίο. Υπάρχει ένας διάδρομος που μέσα είναι ζωγραφισμένα όλα τα είδη ζώων, όλα τα φρούτα κλπ…

εικόνες από διάφορα άλλα δωμάτια…

Υπάρχουν πίνακες από όλες τις σχολές ζωγραφικής, γαλλική, φλαμανδική, ιταλική. Παρακάτω βλέπετε τους αποστόλους Πέτρο και Πάυλο του Γκρέκο και έναν πίνακα με τον Χριστό μαζί με τον Άγιο Ιωσήφ.

Υπάρχει σε κάποιο σημείο μια σειρά δωματίων με διαφορετική διακόσμηση το καθένα, ρομαντική, μπαρόκ, μοντέρνα, ανατολίτικη και είναι ενδιαφέρον το πέρασμα από το ένα στο άλλο.

IMG_2420

Επίσης υπάρχει μια παραγεμισμένη βιβλιοθήκη!

IMG_2431

…υπάρχουν πίνακες και αγάλματα της Μεγάλης Αικατερίνης.

Ένα δωμάτιο όλο παράθυρα με ένα χρυσό ρολόι με διάφορα πουλιά! Δείτε το βίντεο.

Το άγαλμα του Απόλλωνα που κυνηγάει την Δάφνη είναι εντυπωσιακό και τρομακτικό.. στα πόδια της Δάφνης βγαίνουν ρίζες και στα χέρια της έχουν αρχίσει να βγαίνουν φύλλα!

ο παρακάτω πίνακας είναι χωρικοί που παίζουν μπόουλιγκ!

IMG_1981

Απένταντι από το πρασινογαλάζιο κτίριο (το χειμερινό ανάκτορο) βρίσκεται το άλλο κτίριο του Ερμιτάζ, που έχει το παράξενο όνομα «the general staff building». Το όνομα ακούγεται σαν να έχουν βάλει παρακτιανά πράγματα που τους περρίσευαν και δεν είχαν που να τα βάλουν.. αλλά δεν είναι έτσι…

η θέα προς την πλατεία, όπου φαίνεται το χειμερινό ανάκτορο.

IMG_2116

Επειδή το μουσείο έχει πολλούς επισκέπτες (βλέπετε την ουρά στην φωτογραφία) είναι καλό να έχετε βγάλει εισητήρια από πριν, ηλεκτρονικά. Αυτό ισχύει και για τα άλλα μουσεία. Το εισητήριο αυτό ίσχυε για δύο μέρες, έτσι πήγαμε δύο μέρες… Είναι μεγάλο το μουσείο και αρκετά κουραστικό, αλλά αξίζει να το γυρίσει κάποιος όλο. Έχει, επίσης, και ένα κομμάτι με αρχαία ελληνικά, αιγυπτιακά και ρωμαικά ευρήματα.

IMG_1920

Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα από την συλλογή του Ερμιτάζ.. έχει έργα όλων των μεγάλων καλλιτεχνών, ίσως όχι τα καλύτερα ή τα γνωστότερα, πάντως έχει από όλα.

Αγία Πετρούπολη (Ι)

Το πρώτο μέρος που επισκεφτήκαμε ήταν η οδός Νιέβσκυ. Ξεκινάει από τα παλάτια, που βλέπετε στις φωτογραφίες, που στεγάζουν το μουσείο Ερμιτάζ, και καταλήγει στο μοναστήρι του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκυ.

Είναι εμπορικός, πολυσύχναστος δρόμος. Έχει μαγαζία, εστιατόρια με πολλά λουλούδια, μουσικούς… Η επιγραφή «Νιεβσκυ 18» είναι το μέρος που πήγε ο Πούσκιν πριν την μονομαχία στην οποία σκοτώθηκε, βρίσκεται πολύ κοντά στο σπίτι του.

Υπάρχουν πολλά τουριστικά μαγαζάκια που μπορείς να τα δεις και ως λαογραφικά μουσεία μιας και οι υπάλληλοι είναι πολύ πρόθυμοι να σου εξηγήσουν την ιστορία της μπαμπούσκας, των αυγών Φαμπερζέ…

Οι μπαμπούσκες στην Ρωσία λέγονται «ματριόσκες». Είναι ένα πολύ παλιό Ρώσικο όνομα. Αυτές που είναι οι πιο κοινές στην Ελλάδα είναι οι σοβιετικές, είναι όλες ίδιες και τυποποιημένες (η τελευταία φωτογραφία κάτω δεξιά). Οι πρώτες που εμφανίστηκαν είναι της πρώτης φωτογραφίας και είναι συνήθως 8: η μαμά κρατάει έναν μαύρο κόκορα και τα παιδιά μου βγαίνουν από μέσα κρατάνε ένα εργαλείο για κάποια δουλειά: δρεπάνι, καλαθάκι κλπ.. Ο τεχνίτης φτιάχνει πρώτα την μικρότερη και μετά αρχίζει και φτιάχνει μεγαλύτερες στο πρότυπο της μικρότερης. Οι σύγχρονες έχουν ότι τεχνοτροπία μπορείτε να φανταστείτε! Κάποιες έχουν πάνω τους ζωγραφισμένες διαδοχικές σκηνές από διάφορα παραμύθια!

 

Στην οδό Νιέβσκυ βρίσκεται και το εστιατότιο «Κατιούσα«. Οι σερβιτόρες φορούν λουλουδάτα φορέματα, οι καρέκλες έχουν λουδάκια, το ταβάνι λουλουδάκια, οι κουρτίνες λουλουδάκια… Μια πολύ ωραία ρωσική σούπα είναι η μπόρς, με πατζάρι! Στην φωτογραφία βλέπετε και τον σερβιτόρο, τον οποίο ονοματίσαμε Αλιόσα! 😀

 

Επάνω στην οδό Νιέβσκυ βρίσκεται ο καθεδρικός της Παναγίας του Καζάν.

Σε ένα κάθετο δρόμο, ακολουθώντας και ένα κανάλι, βρίσκεται ο ναός του χυμένου αίματος. Είναι πολύ περίτεχνος και απ’ έξω και από μέσα. Μέσα έχει όμορφα έντονα χρώματα.

Περάσαμε πολλές φορές από εκεί οπότε τον είδαμε όλες τις ώρες της ημέρας.

Αφού περπατήσει κανείς αρκετά την οδό Νιέβσκυ, σε κάποιον παράλληλο δρόμο βρίσκεται το σπίτι που πέθανε ο Ντοστογιέβσκυ (είχε τη συνήθεια να αλλάζει σπίτι ανά περίπου τρία χρόνια). Το μουσείο-σπίτι είναι πολύ ενδιαφέρον, έχει κάποια προσωπικά αντικείμενα όπως το καπέλο του και τα τσιγάρα του τα οποία τα έφτιαχνε μόνος του. Επάνω στο κουτί η κόρη του έγραψε την μέρα που πέθανε «σήμερα πέθανε ο μπαμπάς». Υπάρχουν φωτογραφίες με τα μέλη της οικογένειας του, επίσης περιγράφονται οι καθημερινές του συνήθειες, πχ έπινε το τσάι του πολύ πυκνό και για αυτό ήθελε να το φτιάχνει μόνος του. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και το πρώτο πράγμα που ρωτούσε μόλις έμπαινε σπίτι ήταν τι κάνουν τα παιδιά.

Εκτός από το σπίτι υπάρχει και μια μικρή έκθεση με φωτογραφίες και πίνακες από τα μέρη τα οποία περιγράφει στις ιστορίες του, καθώς και κάποιοι πίνακες εμπνευσμένοι από αυτές.

Απέναντι από το σπίτι του Ντοστογιέβσκυ είναι δύο φούρνοι. Ο ένας είχε ωραία πιροσκί που τα έφτιαχναν εκείνη την ώρα. Τα πιροσκί στην Ρωσία είναι σαν τις τυρόπιτες στην Ελλάδα, τα βρίσκεις παντού. Τα πιο συνηθισμένα είναι με λάχανο και με κιμά, αλλά και με πατάτα ή τυρί.

 

Κάτι άλλο αξιοσημείωτο είναι ότι αφήνουν λουλούδια στα αγάλματα των συγγραφέων!

 

Επίσης κυκλοφορούν στο δρόμο πολλές γλυκές μπάμπουσκες (=γιαγιάδες)! ένα μικρό δείγμα… Η πρώτη, που πουλούσε λουλούδια, μου χαμογέλασε να την βγάλω κανονικά, αλλά δεν ήθελα να την βάλω εδώ. Όποιος θέλει του την δείχνω από κοντά.

Κοντά στο Ερμιτάζ, εκεί που ξεκινά η οδός Νιέβσκυ βρίσκεται ο καθεδρικός του Αγίου Ισαάκ. Εκεί, μπορείς να ανέβεις πάνω και να δεις την θέα. Νομίζω η καλύτερη ώρα είναι το ηλιοβασίλεμα!

Πολύ κοντά στον καθεδρικό του Αγίου Ισαάκ βρίσκεται το εστιατόριο «The Idiot». Εκεί σύχναζε ο Ντοστογιέβσκυ (τότε δεν ονομαζόταν έτσι). Ένα ωραίο φαγητό που αξίζει να δοκιμάσετε είναι το στρογγανοφ.

 

Μείναμε στο ξενοδοχείο Art Avenue. Είναι σε κεντρικό σημείο, δεν χρησιμοποιήσαμε συγκοινωνίες. Επίσης, έχει σε κάθε όροφο κουζίνα οπότε μπορείς να μαγειρεύεις και να τρως εκεί.

Συνεχίζεται

Μόσχα

Βρέθηκα το καλοκαίρι…

μέρα πρώτη…

Φτάσαμε μεσημέρι. Πήγαμε στο ξενοδοχείο «Aroom» στην περιοχή Kitay-Gorod. Το ξενοδοχείο απέχει δέκα λεπτά από το σταθμό του μετρό «Kitay-Gorod», αλλά δεν χρειάζεται τρένο γενικά γιατί τα σημαντικότερα αξιοθέατα βρίσκονται σε απόσταση είκοσι λεπτών με τα πόδια. Το πρώτο απόγευμα-βράδυ κάναμε μια πρώτη βόλτα στην πόλη.

Είδαμε φωτισμένες εκκλησίες με τρούλους σαν κρεμμύδια, το ποτάμι, την «κόκκινη πλατεία», την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου με τους πολλούς χρωματιστούς τρούλους και δίπλα το εμπορικό κέντρο Γκουμ, στολισμένο από πάνω μέχρι κάτω με φωτάκια! Σε μια στάση λεωφορείου ένα διαφημιστικό για διακοπές στην Ελλάδα. Ακόμη, το Κρεμλίνο – τα τείχη του έχουν πύργους με πράσινες σκεπές και κόκκινα αστέρια στην κορυφή! Γενικά οι Ρώσοι είναι πληθωρικοί στο στολισμό. Φαίνεται να μισούν το κενό!

Καθίσαμε για φαγητό στο «Grand Cafe Dr. Jhivago». Μας τράβηξαν την προσοχή οι σερβιτόρες που εξυπηρετούσαν τους πελάτες έξω που φορούσαν παραδοσιάκες γούνες! Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες. Το μαγαζί ήταν κάπως πολυτελές και όλοι οι άλλοι πελάτες, ειδικά οι γυναίκες ήταν ντυμένες σαν ηθοποιοί και μοντέλα. Εδώ δοκιμάσαμε τα πρώτα ρώσικα φαγητά, ένα από αυτά ήταν μια σαλάτα με πολλά ανακατεμένα πράγματα που είχε κάτι ζελεδάκια από κρέας, που έκτοτε έγιναν ο εφιάλτης μου. Ήπιαμε ένα καταπληκτικό λικέρ από βότκα και κάποιο μούρο (δεν θυμάμαι ποιό)! και έφαγα ένα καταπληκτικό γλυκό με blueberry! (όσοι πάτε να τα θυμάστε!)

δεύτερη μέρα…

Κάναμε μια βόλτα στην πόλη, στα ίδια μέρη σχεδόν, αλλά με φως. Μπήκαμε στο εμπορικό κέντρο «Γκουμ», είδαμε τα παγωτατζίδικα με τα ρώσικα παγωτάκια! Μπήκαμε στο πρώτο μαγαζί με μπάμπουκες, δίσκους, φλιτζανάκια… και ούτε που φανταζόμασταν τι θα ακολουθούσε στην Αγία Πετρούπολη….

Χαζέψαμε τον κόσμο και τα γύρω κτίρια στην κόκκινη πλατεία. Επίσης, αρχίσαμε να βλέπουμε μακρυά μεταξένια μαλλιά!!

και μπήκαμε στην εκκλησία του Αγίου Βασιλείου. Δεν είναι ο Μέγας Βασίλειος, αλλά ο Άγιος Βασίλειος ο δια Χριστός Σαλός.

Η εκκλησία μέσα έχει πολλά μικρά παρεκκλήσια, είναι κάπως σαν λαβύρινθος. Τα εκκλησάκια είναι μικρά και πάρα πολύ ψηλά. Την εκκλησία την έφτιαξε ο Ιβάν ο τρομερός και λένε ότι τύφλωσε τον αρχιτέκτονα που την έφτιαξε για μην μπορέσει να φτιάξει κάτι άλλο τόσο όμορφο. Η θέα της πλατείας από την εκκλησία, ευθεία μπροστά φαίνεται το «Γκουμ».

IMG_1112

Μπήκαμε και στον καθεδρικό του Καζάν, που βρίσκεται κι αυτός στην κόκκινη πλατεία. Παραπέρα, η βιβλιοθήκη με το άγαλμα του Ντοστογιέφσυ γεμάτο περιστέρια.

Περπατήσαμε κι άλλο και συναντησαμε την οδό Άρμπατ, έναν εμπορικό δρόμο με πολύ κόσμο. Εδώ η Τζ. πήρε παραδοσιακά ρώσικα μαντήλια με λουλούδια, είναι μάλλινα – οι Ρωσίδες τα φοράνε ακόμα και σήμερα, αλλά όχι στο κεφάλι, σαν κασκόλ. Καθίσαμε για φαγητό σε ένα μαγαζάκι με μάλλον σοβιετική διακόσμηση και σουπλά με σχέδια για να ζωγραφίζουμε όση ώρα περιμένουμε το φαγητό! Οι μερίδες ήταν μάλλον μικρές και γενικά έτσι είναι.

Το απόγευμα είδαμε την Λίμνη των κύκνων στην ακαδημία μπαλέτου. Στην φωτογραφία βλέπετε το θέατρο Μπολσόι που είναι ακριβώς δίπλα. Είναι πιο εντυπωσιακό το κτίριο. Μπολσόι σημαίνει πολυ.

Πήγαμε για βραδυνό στο εστιατόριο «Πούσκιν-καφέ«. Προσοχή, γιατί είναι ακριβό και οι τιμές είναι σε ρούβλια, οπότε εύκολα μπερδεύεσαι. Αλλά είναι ωραία να παει κάποιος κι ας φάει κάτι λίγο αν δεν θέλει να πληρώσει πολλά. Ο κατάλογος υπάρχει και στο διαδικτυο οπότε μπορεί να έχει μελετήσει κάποιος πριν πάει. Έχει δύο ορόφους. Το ισόγειο είναι το φαρμακείο, που έχει πιο απλή διακόσμηση (σαν παλιό φαρμακείο) και ο επάνω όροφος είναι η βιβλιοθήκη.. που είναι όντως βιβλιοθήκη και κάποιες ώρες παίζουν και μουσική.

ημέρα τρίτη…

Την τρίτη μέρα μας ξενάγησε μια ντόπια, η Λένα… μάλλον Λιένα.. 😀 μιας και είχαμε δει τα πιο τουριστικά πήγαμε στα πιο σύγχρονα μέρη της πόλης. Χαρακτηριστικά σοβιετικά κτίρια… υπήρχαν άπειρα.

Δίπλα στο ποτάμι πολύς κόσμος έκανε βόλτα… Τρεις φίλες μπάμπουσκες (γιαγιάδες), μαθήματα χορού, παιδικές χαρές, συντριβάνια, υπαίθρια έκθεση ζωγραφικής, παγωτατζίδικα, μαγαζάκι καφέ σε φορτηγάκι. Το άγαλμα σαν καράβι – μνημείο του μεγάλου Πέτρου.

αλλά εκτός από τα σύχρονα κτίρια υπάρχουν παντού και οι εκκλησίες με τους τρούλους σαν κρεμμύδια. Το ποτάμι έχει το όνομα της πόλης, «Μόσκβα».

Ένα πολύ ωραίο πάρκο δίπλα στο ποτάμι, είναι το πάρκο Γκόρκι. Το οπίο φιλοδοξεί να είναι «ενα μη βαρετό πάρκο» και νομίζω το πετυχαίνει! δεν είναι επιπέδο. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα δάσος. Και εδώ κάποιοι χορευούν!

Η Λένα μας έδειξε το αγαπημένο της κτίριο (κάποιο κτίριο του πανεπιστημίου). Επίσης βλέπετε το ποτάμι και την περατζάδα στην όχθη του και δίπλα το πάρκο Γκόρκι. Και την θέα της σύγχρονης πόλης, στο βάθος κάποιοι πολύ ψηλοί ουρανοξύστες.

Φάγαμε μεσημεριανό-βραδυνό-όλα-σε-ένα στο «mu-mu«, είναι αλυσίδα με ρώσικο γρήγορο φαγητό. Πήραμε πιροσκί και τρεις διαφορετικές σούπες, φάγαμε από λίγο και τις γυρίσαμε στη φορά του ρολογιού πάνω στο τραπέζι κι έτσι δοκιμασαμε από όλες! Η πιο ωραία ήταν η Μπορς! (με πατζάρι).Επίσης, ήπιαμε μια βυσσινάδα σαν ζελε, επίσης πολύ ωραία.

Κάτι άλλο ενδιαφέρον είναι τα φανάρια… που σου λένε πόσο θα περιμένεις (αν θες να περάσεις με πράσινο 😀 ) . και ο καφές Ραφ! Δοκιμάσαμε γεύση βανίλια (το ασφαλές) και λίγο από της Λένας (γεύση λεμόνι). Η συγκεκριμένη μάρκα μου άρεσε πολύ! Λέγεται «Double Bee«, αυτό γράφει το ποτηράκι επάνω αλλά με ρώσικους χαρακτήρες! 😀

Το βράδυ περπατήσαμε σε τεράστιους δρόμους (που θύμιζαν Αμερική). Κάποια σοβιετικά κτίρια ήταν πραγματικά τρομακτικά και ενέπνεαν νομίζω αυτό που ήθελε η εξουσία! (στη φωτογραφία μάλλον δεν μεταφέρεται αυτό… στην συγκεκριμένη δηλ). Στεκόμασταν μπροστά του και νομίζα ότι ζω στο «1984» του Όργουελ! Επίσης συναντήσαμε αυτή τη μικρή γλυκιά εκκλησούλα δίπλα στο τεράστιο ουρανοξύστη. Περπατήσαμε την νέα οδό Άρμπατ, είναι μια μεγάλη λεωφόρος. Σε κάποιο σημείο είχε κούνιες που χώραγαν δύο ανθρώπους επάνω να κάνουν κούνια μαζί. Και μερικές εικόνες από το μετρο. Το οποίο αποτελεί αξιοθέατο αλλά δεν το γυρίσαμε ιδιαίτερα.. ή ίσως δεν βρήκαμε τις πιο ωραίες στάσεις.

 

ημέρα τέταρτη και τελευταία…

Μπήκαμε στο Κρεμλίνο, το παλιό παλάτι και τώρα προεδρική κατοικία. Είχε ένα μουσείο με περίτεχνες άμαξες και φορέματα. Κάποια φορέματα είχαν αφύσικα λεπτή μέση και φούντωναν παράξενα στα πλάγια. Επίσης, υπάρχουν η πλατεία των καθεδρικών, ένας ωραίος κήπος, ο τσάρος καμπάνα και ο τσάρος κανόνι, και ένα μνημείο σαν του άγνωστου στρατιώτη. Χάζεψα αρκετά και το μαγαζάκι του μουσείου, απ’ ότι βλέπετε στις φωτογραφίες.

Κάναμε άλλη μια βόλτα προς αναζήτηση του Βοτανικού κήπου κι ενός ωραίου πάρκου που μας είχε προτείνει η Λένα, αλλά μπερδευτήκαμε και φτάσαμε όταν νύχτωνε. Από το τραμ είδαμε αυτό το άγαλμα με τους εργάτες. Και άλλη μια φωτογραφία του μετρό..

Την άλλη μέρα το πρωί πήραμε το τρένο για Αγία Πετρούπολη, όπου φτάσαμε το μεσημέρι.

Συνεχίζεται…

Το συμπέρασμα…

Ἐπί γής κατῆλθες,
ἴνα σώσης Ἀδάμ,
καί ἐν γῆ μή εὐρηκῶς τοῦτον, Δέσποτα,
μέχρις ἅδου κατελήλυθας ζητῶν.

Δείτε και εδώ.

για να σπάσει ο πάγος…

Ως τώρα το σπάσιμο του πάγου το είχα δει μονο μεταφορικά…

img_6130

πριν λίγο καιρο το είδα και πραγματικά! Ο Ruhr πάγωσε στα στενά σημεία του.

διάφορες ανεπιτυχείς προσπάθειες «να σπάσει ο πάγος» άφησαν τα σημάδια τους: πέτρες, μπουκάλια… Η πέρλα του Ρουρ κόλλησε κι αυτή στον πάγο.

img_6162

img_6137

 

Στου κύκλου τα γυρίσματα

της Μαρίας Ιορδανίδου, βιβλιοπωλείο της Εστίας

[…] Ποτέ γυναίκα δε λάτρεψε το σπίτι της όπως λάτρεψα εγώ το δικό μου εκείνη την εποχή. Θυμούμαι τη γιαγιά μου που έλεγε: «Τη λάτρα του σπιτιού μ’ αρέσει να την κάνω μόνη μου.» Θυμούμαι πώς πέταξα τότες το κοντάρι και έπεφτα ευλαβικά στα γόνατα για να σφουγγαρίσω με τα χέρια μου το πάτωμα και σφουγγαρίζοντας να το χαδεύω. Το χάδευα όπως η μάνα χαδεύει το άρρωστο παιδί που πρόκειται να χάσει.

Έτσι γεμάτη χαρά και πόνο πέρασε όλη εκείνη η εποχή με το διπλό πελέκι πάνω από το κεφάλι μου. Το πελέκι της αεργίας και της πείνας, όσο έβλεπα τα έτοιμα λεφτά να λιώνουν λίγο-λίγο μέσα στα χέρια μου, και το πελέκι της αβεβαιότητας, όσο έβλεπα το φασισμό ν’ απλώνεται στην Ελλάδα. […]

Καλημέρα χαρά! φωνάζω και πετιέμαι απ’ το κρεββάτι μου.

Τους ξυπνώ όλους με τις φωνές μου.

-Τι έπαθε η μαμά;

-Τι έπαθα; Ξυπνήστε όλοι να γιορτάσουμε την πρώτη μέρα της λευτεριάς μου. Είμαι ελεύθερη! Δεν έχω τίποτα. Ούτε λεφτά έχω να μην ξέρω πως να τα επενδύσω να μη μου τα φάει ο πληθωρισμός, ούτε τρόφιμα έχω για να φοβούμαι μη μουχλιάσουνε. Έχω εσάς και θα ξεκινήσω να βρω τρόφιμα να ζήσουμε. Θα ξεκινήσω όπως ξεκίνησε κάποτε ο Αδάμ.

[…] Οι πιο πολλοί όμως με τον καιρό ξεχνιούνται. Partir  c’est mourir un peu. Τους ανταμώνεις  ύστερ’ από χρόνια, καμιά φορά, και λες ποίος να είναι, γνωστό πρόσωπο. Αμάν, να μην κάνω γκάφα. Από ποιό επεισόδιο της ζωής μου να είναι αυτός άραγες; Να είναι από το Ελληνικό, ή από το Μέτς, ή από το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό; Είναι από ελασοκρατούμενη περιοχή ή από το Κολωνάκι;

[…] Αυτά και πόσα άλλα πράγματα δεν έχω να θυμούμαι στη γλυκιά εκείνη ώρα όπου η μέρα πάει ν’ ανταμώσει τη νύχτα. Είναι η ώρα που η γιαγιά μου η Λωξάντρα στην Πόλη κάθουνταν στην κόχη της και περίμενε να περάσει ο Πέρσος χαλβατζής, όχι για να αγοράσει χαλβά, αλλά για ν’ ακούσει τη χαδιάρικια φωνή του να λέει: «Νε γκιουζέλ, νε ιπέκ, νε τσιτσέκ κετενελβά. Τι ωραίος, τι μετάξι, τι  λουλούδι ο κετέν χαλβάς.» Κάθουνταν, και από τη γλύκα μισοσφαλνούσε τα μάτια της, κι εγώ, παιδάκι τότε, έλεγα γιατί κάθεται έτσι ακίνητη η γιαγιά μου. Πώς ήθελες να καταλάβω τι αισθάνουνταν; Τώρα το καταλαβαίνω, γιατί αισθάνουμαι το ίδιο κι εγώ. Μόνο μια γυναίκα εξήντα χρονών μπορεί να καταλάβει μια γυναίκα εξήντα χρονών, λένε οι Γάλλοι. Κι εγώ φαίνεται πώς πήρα να γερνώ.

[…] Είμαι ευτυχισμένη. Μπαίνω, βγαίνω και τραγουδώ. Άρχισα και εργόχειρο. Ό,τι δεν έκανα σ’ ολόκληρη τη ζωή μου το κάνω τώρα, και αναρωτιέμαι γιατί η δουλειά του σπιτιού να θεωρείται δουλειά κατώτερης ποιότητας. Δεν ξέρω, εγώ τη βρίσκω ενδιαφέρουσα και δημιουργική, ίσως γιατί τη στερήθηκα σ’ όλη μου τη ζωή. Ίσως επειδή μου θυμίζει τη ζωή στην εποχή της γιαγιάς μου, που λάτρευε το σπίτι της. «Τις έστί πλούσιος; έλεγε η γιαγιά μου. Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος».

Ο μεταμφιεσμένος βασιλιάς

Ο Σόρεν Κίργκεγκωρ, ο Δανός φιλόσοφος, μας έχει δώσει μια ωραία παραβολή για τον τρόπο με τον οποίον ο Χριστός επέλεξε να έρθει κοντά μας.

img_5729

«Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένας πρίγκιπας, που ήταν μόνος και ήθελε πολύ να παντρευτεί μια όμορφη κοπέλα, που θα γινόταν η αυριανή βασίλισσα. Κοντά στο παλάτι του υπήρχε μια μεγάλη πόλη κι ο πρίγκιπας συχνά ανέβαινε στην άμαξά του και επισκεπτόταν την πόλη για τις διάφορες δουλειές του πατέρα του.

Μια μέρα, για να βρει κάποιον έμπορο, κατέβηκε στην αγορά, σ’ ένα φτωχικό μέρος της πόλης. Πώς έτυχε να ρίξει το βλέμμα του έξω απ’ το παράθυρο και  να αντικρίσει τα μάτια μιας πανέμορφης κόρης!

Είχε και πάλι την ευκαιρία, μετά από λίγες μέρες, να ξανακατέβει στο ίδιο μέρος – ίσως και να τον τραβούσαν τα μάτια της κοπελιάς. Ήταν καλότυχος και τη συνάντησε μια δυό φορές… Σύντομα κατάλαβε πως την είχε ερωτευθεί. Αλλά υπήρχε μια δυσκολία. Πώς να προχωρήσει και να τη ζητήσει σε γάμο;

Ασφαλώς, θα μπορούσε να διατάξει να τη φέρουν στο παλάτι και εκεί να της προτείνει να τον παντρευτεί. Αλλά, ακόμη κι ένας πρίγκιπας θέλει να νιώθει ότι η κοπέλα που παντρεύεται θέλει να τον παντρευτεί. Μήπως να έκανε κάτι πιο χαριτωμένο… Να έρθει στην πόρτα της με την πιο λαμπερή του στολή, και, με μια υπόκλιση, να ζητήσει το χέρι της… Μα ακόμη κι ένας πρίγκιπας θέλει να παντρευτεί από αγάπη.

Και πάλι: θα μπορούσε να μασκαρευτεί σαν χωρικός και να προσπαθήσει να της ελκύσει το ενδιαφέρον. Μόλις της κάνει την πρόταση, θα βγάλει «τη μάσκα». Μα αν δεν τα καταφέρει;

Τότε του ήρθε στο νού η σωστή λύση. Θα εγκαταλείψει το βασιλικό του ρόλο και θα μετακομίσει στη γειτονιά της. Κι εκεί θα πιάσει δουλειά-ας πούμε θα κάνει τον ξυλουργό. Όσο θα δουλεύει το πρωί, και στην ώρα της ανάπαυσης του το απόγευμα, θα γνωρίσει τους ανθρώπους, θα αρχίσει να μοιράζεται μαζί τους τις έγνοιες και τα βάσανά τους, θα μάθει να μιλά τη γλώσσα τους. Και στην κατάλληλη στιγμή, αν έχει και την τύχη με το μέρος του, θα τη γνωρίσει με φυσικό τρόπο. Κι αν αυτή τον αγαπήσει, όπως αυτός ήδη την αγαπούσε, τότε θα της ζητούσε το χέρι.»

img_5726

Ας σταθούμε για λίγο εδώ. Ας δώσουμε το λόγο στην αγάπη, ας την ακολουθήσουμε καθώς προσφέρεται απεγνωσμένα, καθώς καταργεί, καθώς περιφρονεί τις αποστάσεις ποθώντας τη μεγάλη, την αμίμητη συνάντηση με τον αγαπώμενο. Ας μας εξηγήσει αυτή, μέσα στο θυελλώδες των κυματισμών της, την ενανθρώπιση του Θεού. Κι ας είναι αυτή που θα μας βοηθήσει να οικειωθούμε τη ζεστασιά της καθόδου Του, το μειλίχιο κάλεσμα Του.

Ημεροδρόμιο Χριστουγέννων, εκδόσεις Ακρίτας.

Στις όχθες του Ruhr…

IMG_9500

ο χειμώνας είναι βαρύς και υγρός…

 

 

το ποτάμι μουντό, τα δέντρα γυμνά από φύλλα…

 

 

όλα είναι υγρά και καλυμμένα με πρασινάδα

(βρύα, λειχήνες.. κατώτερα φυτά που  αντέχουν το κρύο…).

 

 

Παντού η πρασινάδα της υγρασίας…

πάνω στους κορμούς των δέντρων,

ανάμεσα στις πλάκες του δρόμου,

στις στέγες, στα βράχια…

ακόμα και στο κεφάλι του σκεπτικού κυρίου…!

 

 

…τα ζώα ψάχνουν για φαγητό και ζεστασιά…

Οι πάπιες κρύβονται ολόκληρες μέσα στο φτέρωμα τους για να ζεσταθούν και στέκονται στο ένα πόδι!

 

 

έτσι κυλούν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες σαν τα νερά του Ruhr…

 

 

                …ΑΛΛΑ!…

                                           (συνεχίζεται…)

«γεννήθηκα για ν’ αγαπώ»

«οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν»

Σοφοκλής, Αντιγόνη

IMG_9992

 

δείτε την Αντιγόνη σε ταινία εδώ.

« Older entries