Μόσχα

Βρέθηκα το καλοκαίρι…

μέρα πρώτη…

Φτάσαμε μεσημέρι. Πήγαμε στο ξενοδοχείο «Aroom» στην περιοχή Kitay-Gorod. Το ξενοδοχείο απέχει δέκα λεπτά από το σταθμό του μετρό «Kitay-Gorod», αλλά δεν χρειάζεται τρένο γενικά γιατί τα σημαντικότερα αξιοθέατα βρίσκονται σε απόσταση είκοσι λεπτών με τα πόδια. Το πρώτο απόγευμα-βράδυ κάναμε μια πρώτη βόλτα στην πόλη.

Είδαμε φωτισμένες εκκλησίες με τρούλους σαν κρεμμύδια, το ποτάμι, την «κόκκινη πλατεία», την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου με τους πολλούς χρωματιστούς τρούλους και δίπλα το εμπορικό κέντρο Γκουμ, στολισμένο από πάνω μέχρι κάτω με φωτάκια! Σε μια στάση λεωφορείου ένα διαφημιστικό για διακοπές στην Ελλάδα. Ακόμη, το Κρεμλίνο – τα τείχη του έχουν πύργους με πράσινες σκεπές και κόκκινα αστέρια στην κορυφή! Γενικά οι Ρώσοι είναι πληθωρικοί στο στολισμό. Φαίνεται να μισούν το κενό!

Καθίσαμε για φαγητό στο «Grand Cafe Dr. Jhivago». Μας τράβηξαν την προσοχή οι σερβιτόρες που εξυπηρετούσαν τους πελάτες έξω που φορούσαν παραδοσιάκες γούνες! Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες. Το μαγαζί ήταν κάπως πολυτελές και όλοι οι άλλοι πελάτες, ειδικά οι γυναίκες ήταν ντυμένες σαν ηθοποιοί και μοντέλα. Εδώ δοκιμάσαμε τα πρώτα ρώσικα φαγητά, ένα από αυτά ήταν μια σαλάτα με πολλά ανακατεμένα πράγματα που είχε κάτι ζελεδάκια από κρέας, που έκτοτε έγιναν ο εφιάλτης μου. Ήπιαμε ένα καταπληκτικό λικέρ από βότκα και κάποιο μούρο (δεν θυμάμαι ποιό)! και έφαγα ένα καταπληκτικό γλυκό με blueberry! (όσοι πάτε να τα θυμάστε!)

δεύτερη μέρα…

Κάναμε μια βόλτα στην πόλη, στα ίδια μέρη σχεδόν, αλλά με φως. Μπήκαμε στο εμπορικό κέντρο «Γκουμ», είδαμε τα παγωτατζίδικα με τα ρώσικα παγωτάκια! Μπήκαμε στο πρώτο μαγαζί με μπάμπουκες, δίσκους, φλιτζανάκια… και ούτε που φανταζόμασταν τι θα ακολουθούσε στην Αγία Πετρούπολη….

Χαζέψαμε τον κόσμο και τα γύρω κτίρια στην κόκκινη πλατεία. Επίσης, αρχίσαμε να βλέπουμε μακρυά μεταξένια μαλλιά!!

και μπήκαμε στην εκκλησία του Αγίου Βασιλείου. Δεν είναι ο Μέγας Βασίλειος, αλλά ο Άγιος Βασίλειος ο δια Χριστός Σαλός.

Η εκκλησία μέσα έχει πολλά μικρά παρεκκλήσια, είναι κάπως σαν λαβύρινθος. Τα εκκλησάκια είναι μικρά και πάρα πολύ ψηλά. Την εκκλησία την έφτιαξε ο Ιβάν ο τρομερός και λένε ότι τύφλωσε τον αρχιτέκτονα που την έφτιαξε για μην μπορέσει να φτιάξει κάτι άλλο τόσο όμορφο. Η θέα της πλατείας από την εκκλησία, ευθεία μπροστά φαίνεται το «Γκουμ».

IMG_1112

Μπήκαμε και στον καθεδρικό του Καζάν, που βρίσκεται κι αυτός στην κόκκινη πλατεία. Παραπέρα, η βιβλιοθήκη με το άγαλμα του Ντοστογιέφσυ γεμάτο περιστέρια.

Περπατήσαμε κι άλλο και συναντησαμε την οδό Άρμπατ, έναν εμπορικό δρόμο με πολύ κόσμο. Εδώ η Τζ. πήρε παραδοσιακά ρώσικα μαντήλια με λουλούδια, είναι μάλλινα – οι Ρωσίδες τα φοράνε ακόμα και σήμερα, αλλά όχι στο κεφάλι, σαν κασκόλ. Καθίσαμε για φαγητό σε ένα μαγαζάκι με μάλλον σοβιετική διακόσμηση και σουπλά με σχέδια για να ζωγραφίζουμε όση ώρα περιμένουμε το φαγητό! Οι μερίδες ήταν μάλλον μικρές και γενικά έτσι είναι.

Το απόγευμα είδαμε την Λίμνη των κύκνων στην ακαδημία μπαλέτου. Στην φωτογραφία βλέπετε το θέατρο Μπολσόι που είναι ακριβώς δίπλα. Είναι πιο εντυπωσιακό το κτίριο. Μπολσόι σημαίνει πολυ.

Πήγαμε για βραδυνό στο εστιατόριο «Πούσκιν-καφέ«. Προσοχή, γιατί είναι ακριβό και οι τιμές είναι σε ρούβλια, οπότε εύκολα μπερδεύεσαι. Αλλά είναι ωραία να παει κάποιος κι ας φάει κάτι λίγο αν δεν θέλει να πληρώσει πολλά. Ο κατάλογος υπάρχει και στο διαδικτυο οπότε μπορεί να έχει μελετήσει κάποιος πριν πάει. Έχει δύο ορόφους. Το ισόγειο είναι το φαρμακείο, που έχει πιο απλή διακόσμηση (σαν παλιό φαρμακείο) και ο επάνω όροφος είναι η βιβλιοθήκη.. που είναι όντως βιβλιοθήκη και κάποιες ώρες παίζουν και μουσική.

ημέρα τρίτη…

Την τρίτη μέρα μας ξενάγησε μια ντόπια, η Λένα… μάλλον Λιένα.. 😀 μιας και είχαμε δει τα πιο τουριστικά πήγαμε στα πιο σύγχρονα μέρη της πόλης. Χαρακτηριστικά σοβιετικά κτίρια… υπήρχαν άπειρα.

Δίπλα στο ποτάμι πολύς κόσμος έκανε βόλτα… Τρεις φίλες μπάμπουσκες (γιαγιάδες), μαθήματα χορού, παιδικές χαρές, συντριβάνια, υπαίθρια έκθεση ζωγραφικής, παγωτατζίδικα, μαγαζάκι καφέ σε φορτηγάκι. Το άγαλμα σαν καράβι – μνημείο του μεγάλου Πέτρου.

αλλά εκτός από τα σύχρονα κτίρια υπάρχουν παντού και οι εκκλησίες με τους τρούλους σαν κρεμμύδια. Το ποτάμι έχει το όνομα της πόλης, «Μόσκβα».

Ένα πολύ ωραίο πάρκο δίπλα στο ποτάμι, είναι το πάρκο Γκόρκι. Το οπίο φιλοδοξεί να είναι «ενα μη βαρετό πάρκο» και νομίζω το πετυχαίνει! δεν είναι επιπέδο. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα δάσος. Και εδώ κάποιοι χορευούν!

Η Λένα μας έδειξε το αγαπημένο της κτίριο (κάποιο κτίριο του πανεπιστημίου). Επίσης βλέπετε το ποτάμι και την περατζάδα στην όχθη του και δίπλα το πάρκο Γκόρκι. Και την θέα της σύγχρονης πόλης, στο βάθος κάποιοι πολύ ψηλοί ουρανοξύστες.

Φάγαμε μεσημεριανό-βραδυνό-όλα-σε-ένα στο «mu-mu«, είναι αλυσίδα με ρώσικο γρήγορο φαγητό. Πήραμε πιροσκί και τρεις διαφορετικές σούπες, φάγαμε από λίγο και τις γυρίσαμε στη φορά του ρολογιού πάνω στο τραπέζι κι έτσι δοκιμασαμε από όλες! Η πιο ωραία ήταν η Μπορς! (με πατζάρι).Επίσης, ήπιαμε μια βυσσινάδα σαν ζελε, επίσης πολύ ωραία.

Κάτι άλλο ενδιαφέρον είναι τα φανάρια… που σου λένε πόσο θα περιμένεις (αν θες να περάσεις με πράσινο 😀 ) . και ο καφές Ραφ! Δοκιμάσαμε γεύση βανίλια (το ασφαλές) και λίγο από της Λένας (γεύση λεμόνι). Η συγκεκριμένη μάρκα μου άρεσε πολύ! Λέγεται «Double Bee«, αυτό γράφει το ποτηράκι επάνω αλλά με ρώσικους χαρακτήρες! 😀

Το βράδυ περπατήσαμε σε τεράστιους δρόμους (που θύμιζαν Αμερική). Κάποια σοβιετικά κτίρια ήταν πραγματικά τρομακτικά και ενέπνεαν νομίζω αυτό που ήθελε η εξουσία! (στη φωτογραφία μάλλον δεν μεταφέρεται αυτό… στην συγκεκριμένη δηλ). Στεκόμασταν μπροστά του και νομίζα ότι ζω στο «1984» του Όργουελ! Επίσης συναντήσαμε αυτή τη μικρή γλυκιά εκκλησούλα δίπλα στο τεράστιο ουρανοξύστη. Περπατήσαμε την νέα οδό Άρμπατ, είναι μια μεγάλη λεωφόρος. Σε κάποιο σημείο είχε κούνιες που χώραγαν δύο ανθρώπους επάνω να κάνουν κούνια μαζί. Και μερικές εικόνες από το μετρο. Το οποίο αποτελεί αξιοθέατο αλλά δεν το γυρίσαμε ιδιαίτερα.. ή ίσως δεν βρήκαμε τις πιο ωραίες στάσεις.

 

ημέρα τέταρτη και τελευταία…

Μπήκαμε στο Κρεμλίνο, το παλιό παλάτι και τώρα προεδρική κατοικία. Είχε ένα μουσείο με περίτεχνες άμαξες και φορέματα. Κάποια φορέματα είχαν αφύσικα λεπτή μέση και φούντωναν παράξενα στα πλάγια. Επίσης, υπάρχουν η πλατεία των καθεδρικών, ένας ωραίος κήπος, ο τσάρος καμπάνα και ο τσάρος κανόνι, και ένα μνημείο σαν του άγνωστου στρατιώτη. Χάζεψα αρκετά και το μαγαζάκι του μουσείου, απ’ ότι βλέπετε στις φωτογραφίες.

Κάναμε άλλη μια βόλτα προς αναζήτηση του Βοτανικού κήπου κι ενός ωραίου πάρκου που μας είχε προτείνει η Λένα, αλλά μπερδευτήκαμε και φτάσαμε όταν νύχτωνε. Από το τραμ είδαμε αυτό το άγαλμα με τους εργάτες. Και άλλη μια φωτογραφία του μετρό..

Την άλλη μέρα το πρωί πήραμε το τρένο για Αγία Πετρούπολη, όπου φτάσαμε το μεσημέρι.

Συνεχίζεται…

Advertisements

Το συμπέρασμα…

Ἐπί γής κατῆλθες,
ἴνα σώσης Ἀδάμ,
καί ἐν γῆ μή εὐρηκῶς τοῦτον, Δέσποτα,
μέχρις ἅδου κατελήλυθας ζητῶν.

Δείτε και εδώ.

για να σπάσει ο πάγος…

Ως τώρα το σπάσιμο του πάγου το είχα δει μονο μεταφορικά…

img_6130

πριν λίγο καιρο το είδα και πραγματικά! Ο Ruhr πάγωσε στα στενά σημεία του.

διάφορες ανεπιτυχείς προσπάθειες «να σπάσει ο πάγος» άφησαν τα σημάδια τους: πέτρες, μπουκάλια… Η πέρλα του Ρουρ κόλλησε κι αυτή στον πάγο.

img_6162

img_6137

 

Στου κύκλου τα γυρίσματα

της Μαρίας Ιορδανίδου, βιβλιοπωλείο της Εστίας

[…] Ποτέ γυναίκα δε λάτρεψε το σπίτι της όπως λάτρεψα εγώ το δικό μου εκείνη την εποχή. Θυμούμαι τη γιαγιά μου που έλεγε: «Τη λάτρα του σπιτιού μ’ αρέσει να την κάνω μόνη μου.» Θυμούμαι πώς πέταξα τότες το κοντάρι και έπεφτα ευλαβικά στα γόνατα για να σφουγγαρίσω με τα χέρια μου το πάτωμα και σφουγγαρίζοντας να το χαδεύω. Το χάδευα όπως η μάνα χαδεύει το άρρωστο παιδί που πρόκειται να χάσει.

Έτσι γεμάτη χαρά και πόνο πέρασε όλη εκείνη η εποχή με το διπλό πελέκι πάνω από το κεφάλι μου. Το πελέκι της αεργίας και της πείνας, όσο έβλεπα τα έτοιμα λεφτά να λιώνουν λίγο-λίγο μέσα στα χέρια μου, και το πελέκι της αβεβαιότητας, όσο έβλεπα το φασισμό ν’ απλώνεται στην Ελλάδα. […]

Καλημέρα χαρά! φωνάζω και πετιέμαι απ’ το κρεββάτι μου.

Τους ξυπνώ όλους με τις φωνές μου.

-Τι έπαθε η μαμά;

-Τι έπαθα; Ξυπνήστε όλοι να γιορτάσουμε την πρώτη μέρα της λευτεριάς μου. Είμαι ελεύθερη! Δεν έχω τίποτα. Ούτε λεφτά έχω να μην ξέρω πως να τα επενδύσω να μη μου τα φάει ο πληθωρισμός, ούτε τρόφιμα έχω για να φοβούμαι μη μουχλιάσουνε. Έχω εσάς και θα ξεκινήσω να βρω τρόφιμα να ζήσουμε. Θα ξεκινήσω όπως ξεκίνησε κάποτε ο Αδάμ.

[…] Οι πιο πολλοί όμως με τον καιρό ξεχνιούνται. Partir  c’est mourir un peu. Τους ανταμώνεις  ύστερ’ από χρόνια, καμιά φορά, και λες ποίος να είναι, γνωστό πρόσωπο. Αμάν, να μην κάνω γκάφα. Από ποιό επεισόδιο της ζωής μου να είναι αυτός άραγες; Να είναι από το Ελληνικό, ή από το Μέτς, ή από το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό; Είναι από ελασοκρατούμενη περιοχή ή από το Κολωνάκι;

[…] Αυτά και πόσα άλλα πράγματα δεν έχω να θυμούμαι στη γλυκιά εκείνη ώρα όπου η μέρα πάει ν’ ανταμώσει τη νύχτα. Είναι η ώρα που η γιαγιά μου η Λωξάντρα στην Πόλη κάθουνταν στην κόχη της και περίμενε να περάσει ο Πέρσος χαλβατζής, όχι για να αγοράσει χαλβά, αλλά για ν’ ακούσει τη χαδιάρικια φωνή του να λέει: «Νε γκιουζέλ, νε ιπέκ, νε τσιτσέκ κετενελβά. Τι ωραίος, τι μετάξι, τι  λουλούδι ο κετέν χαλβάς.» Κάθουνταν, και από τη γλύκα μισοσφαλνούσε τα μάτια της, κι εγώ, παιδάκι τότε, έλεγα γιατί κάθεται έτσι ακίνητη η γιαγιά μου. Πώς ήθελες να καταλάβω τι αισθάνουνταν; Τώρα το καταλαβαίνω, γιατί αισθάνουμαι το ίδιο κι εγώ. Μόνο μια γυναίκα εξήντα χρονών μπορεί να καταλάβει μια γυναίκα εξήντα χρονών, λένε οι Γάλλοι. Κι εγώ φαίνεται πώς πήρα να γερνώ.

[…] Είμαι ευτυχισμένη. Μπαίνω, βγαίνω και τραγουδώ. Άρχισα και εργόχειρο. Ό,τι δεν έκανα σ’ ολόκληρη τη ζωή μου το κάνω τώρα, και αναρωτιέμαι γιατί η δουλειά του σπιτιού να θεωρείται δουλειά κατώτερης ποιότητας. Δεν ξέρω, εγώ τη βρίσκω ενδιαφέρουσα και δημιουργική, ίσως γιατί τη στερήθηκα σ’ όλη μου τη ζωή. Ίσως επειδή μου θυμίζει τη ζωή στην εποχή της γιαγιάς μου, που λάτρευε το σπίτι της. «Τις έστί πλούσιος; έλεγε η γιαγιά μου. Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος».

Ο μεταμφιεσμένος βασιλιάς

Ο Σόρεν Κίργκεγκωρ, ο Δανός φιλόσοφος, μας έχει δώσει μια ωραία παραβολή για τον τρόπο με τον οποίον ο Χριστός επέλεξε να έρθει κοντά μας.

img_5729

«Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένας πρίγκιπας, που ήταν μόνος και ήθελε πολύ να παντρευτεί μια όμορφη κοπέλα, που θα γινόταν η αυριανή βασίλισσα. Κοντά στο παλάτι του υπήρχε μια μεγάλη πόλη κι ο πρίγκιπας συχνά ανέβαινε στην άμαξά του και επισκεπτόταν την πόλη για τις διάφορες δουλειές του πατέρα του.

Μια μέρα, για να βρει κάποιον έμπορο, κατέβηκε στην αγορά, σ’ ένα φτωχικό μέρος της πόλης. Πώς έτυχε να ρίξει το βλέμμα του έξω απ’ το παράθυρο και  να αντικρίσει τα μάτια μιας πανέμορφης κόρης!

Είχε και πάλι την ευκαιρία, μετά από λίγες μέρες, να ξανακατέβει στο ίδιο μέρος – ίσως και να τον τραβούσαν τα μάτια της κοπελιάς. Ήταν καλότυχος και τη συνάντησε μια δυό φορές… Σύντομα κατάλαβε πως την είχε ερωτευθεί. Αλλά υπήρχε μια δυσκολία. Πώς να προχωρήσει και να τη ζητήσει σε γάμο;

Ασφαλώς, θα μπορούσε να διατάξει να τη φέρουν στο παλάτι και εκεί να της προτείνει να τον παντρευτεί. Αλλά, ακόμη κι ένας πρίγκιπας θέλει να νιώθει ότι η κοπέλα που παντρεύεται θέλει να τον παντρευτεί. Μήπως να έκανε κάτι πιο χαριτωμένο… Να έρθει στην πόρτα της με την πιο λαμπερή του στολή, και, με μια υπόκλιση, να ζητήσει το χέρι της… Μα ακόμη κι ένας πρίγκιπας θέλει να παντρευτεί από αγάπη.

Και πάλι: θα μπορούσε να μασκαρευτεί σαν χωρικός και να προσπαθήσει να της ελκύσει το ενδιαφέρον. Μόλις της κάνει την πρόταση, θα βγάλει «τη μάσκα». Μα αν δεν τα καταφέρει;

Τότε του ήρθε στο νού η σωστή λύση. Θα εγκαταλείψει το βασιλικό του ρόλο και θα μετακομίσει στη γειτονιά της. Κι εκεί θα πιάσει δουλειά-ας πούμε θα κάνει τον ξυλουργό. Όσο θα δουλεύει το πρωί, και στην ώρα της ανάπαυσης του το απόγευμα, θα γνωρίσει τους ανθρώπους, θα αρχίσει να μοιράζεται μαζί τους τις έγνοιες και τα βάσανά τους, θα μάθει να μιλά τη γλώσσα τους. Και στην κατάλληλη στιγμή, αν έχει και την τύχη με το μέρος του, θα τη γνωρίσει με φυσικό τρόπο. Κι αν αυτή τον αγαπήσει, όπως αυτός ήδη την αγαπούσε, τότε θα της ζητούσε το χέρι.»

img_5726

Ας σταθούμε για λίγο εδώ. Ας δώσουμε το λόγο στην αγάπη, ας την ακολουθήσουμε καθώς προσφέρεται απεγνωσμένα, καθώς καταργεί, καθώς περιφρονεί τις αποστάσεις ποθώντας τη μεγάλη, την αμίμητη συνάντηση με τον αγαπώμενο. Ας μας εξηγήσει αυτή, μέσα στο θυελλώδες των κυματισμών της, την ενανθρώπιση του Θεού. Κι ας είναι αυτή που θα μας βοηθήσει να οικειωθούμε τη ζεστασιά της καθόδου Του, το μειλίχιο κάλεσμα Του.

Ημεροδρόμιο Χριστουγέννων, εκδόσεις Ακρίτας.

Στις όχθες του Ruhr…

IMG_9500

ο χειμώνας είναι βαρύς και υγρός…

 

 

το ποτάμι μουντό, τα δέντρα γυμνά από φύλλα…

 

 

όλα είναι υγρά και καλυμμένα με πρασινάδα

(βρύα, λειχήνες.. κατώτερα φυτά που  αντέχουν το κρύο…).

 

 

Παντού η πρασινάδα της υγρασίας…

πάνω στους κορμούς των δέντρων,

ανάμεσα στις πλάκες του δρόμου,

στις στέγες, στα βράχια…

ακόμα και στο κεφάλι του σκεπτικού κυρίου…!

 

 

…τα ζώα ψάχνουν για φαγητό και ζεστασιά…

Οι πάπιες κρύβονται ολόκληρες μέσα στο φτέρωμα τους για να ζεσταθούν και στέκονται στο ένα πόδι!

 

 

έτσι κυλούν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες σαν τα νερά του Ruhr…

 

 

                …ΑΛΛΑ!…

                                           (συνεχίζεται…)

«γεννήθηκα για ν’ αγαπώ»

«οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν»

Σοφοκλής, Αντιγόνη

IMG_9992

 

δείτε την Αντιγόνη σε ταινία εδώ.

Βαβέλ!

 

Επεισόδιο 1: «Hauptfriedhof»

 

Πρώτο Σάββατο σε μια νέα πόλη! Ώρα για εξερεύνηση!

Το σούρουπο -έχοντας χαθεί λίγο, αν μπορείς να πεις ότι έχεις χαθεί όταν δεν έχεις κάποιο προορισμό – βρίσκομαι μπροστά σε μια μεγάλη πύλη, μέσα φαίνεται μια μεγάλη έκταση με χορτάρι. Στέκομαι και αναρωτιέμαι τι να είναι, εκείνη την ώρα αρχίζουν να χτυπάνε καμπάνες… «Μάλλον η ώρα θα είναι.. Σαν βοτανικός κήπος μου φαίνεται.. Αλλά είναι αργά, να μπω ή να μην μπω… εεε…χμ.. Αφού είναι ανοιχτά ας μπω!»

Πάω, λοιπόν, να μπω… και εμφανίζεται μια Frau! Και αρχίζει ακατάπαυστα να μιλάει την μητρική της γλώσσα:

-ζζ ..γχ ζζ χχ γνμμμμγγγγ…γγγ, και να δείχνει μια μικρή πορτούλα παραδίπλα.

-I can’t understand.. Εnglish?

Συνεχίζει απτόητη..

-ζζ γχ ζζγχχχ …ζζν νχτ ζζζ!!

«Εντάξει, ας φύγω. Ότι κι αν είναι αυτό κλείνει τώρα». «Θα μπορούσα να της μιλήσω ελληνικά… Έτσι κι αλλιώς ότι και να της έλεγα το ίδιο ήταν. Γιατί να παιδεύομαι να προσπαθώ να βάλω σε σειρά αγγλικές λέξεις;;;»

Υ.Γ. Hauptfriedhof είναι το κεντρικό νεκροταφείο.

 

 

Επεισόδιο 2: «Παριστάνοντας την Γερμανίδα»

 

Μετά από μια – δυό φορές στο σουπερμάρκετ σκέφτηκα.. «Δεν χρειάζεται να μιλάω στην ταμία. Λέω ένα «Hallo» στην αρχή, λέει μετά την τιμή, δεν καταλαβαίνω αλλά το βλέπω και στην οθόνη, δίνω τα λεφτά, λέω «Danke», και όταν φεύγω λέω «Tschuss», έτσι τραγουδιστά όπως το λένε κι οι Γερμανοί. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο! Κανείς δεν θα καταλάβει ότι δεν είμαι ντόπια!»

Πηγαίνω, λοιπόν. Λέω το «Hallo», πληρώνω κλπ και ξαφνικά η ταμίας μου λέει:

-ζζ γχνν… ζζχ γντζζγγ ..χ;

-εεε;;… do you speak english?

Απέτυχε το σχέδιο! 😀

 

 

Επεισόδιο 3: «Μπορείς να μου πεις το όνομά σου;;»

 

Ένας τρόπος εκμάθησης της γλώσσας είναι ακούγοντας τους ντόπιους και googlaροντας όποια λέξη πιάσω. (Μάλλον δεν έχει πετύχει σε καμία περίπτωση μέχρι τώρα, αλλά τέλος πάντων…)

Ο Γερμανός συνάδελφος κάθε φορά που σηκώνει το τηλέφωνο λέει κάτι «λ..μ..λ». Την πρώτη φορά που το ακούω δοκιμάζω στο google translate να δω τι σημαίνει (παρακαλώ, μάλιστα, λέγεται..;), δεν βρίσκει τίποτα.. Δοκιμάζω να το γράψω με διάφορους τρόπους, πάλι τίποτα. «Μάλλον δεν το άκουσα καλά..». Αυτό επαναλαμβάνεται μερικές φορές ακόμη, το google δεν βοηθάει, οπότε αποφασίζω να ρωτήσω…

-Τι λέμε όταν σηκώνουμε το τηλέφωνο;

-Λες το όνομα σου.

-αα.. Μπορείς να το πεις; (η ερώτηση αυτή έγινε στα αγγλικά, όχι ακριβώς έτσι.. ούτε και θυμάμαι τι είπα. Μόνο τι ήθελα να πω ξέρω 😀 )

Ο Γερμανός με κοιτάει παραξενεμένος:

-Θέλεις να σου πω το όνομα σου;;

-Όχι, το δικό σου!

-Λ..μ..λ

-α! Δεν είναι Λ..χ..μ..λ..ρ;

Συμπέρασμα: Πολλά γράμματα δεν προφέρονται, παρότι γράφονται!

 

 

…και η ανατροπή! Το πρώτο Σάββατο του δεύτερου μήνα!

Περιμένω σε ένα φανάρι. Τα αυτοκίνητα σταματούν, οπότε περνάω. Στη μέση της διαδρομής ακούω έναν από αυτούς που περιμένουν από την άλλη πλευρά του πεζοδρομίου να περάσουν «Das ist rot!» (είναι κόκκινο). Απίστευτο! Κατάλαβα τι μου είπε! Είναι η πρώτη φορά που καταλαβαίνω κάτι, εκτός από τους χαιρετισμούς Hallo κλπ! 🙂 🙂

 

 

Ταξίδι στα Κύθηρα…

 

σαν την ομώνυμη ταινία

δείτε μια σκηνή της ταινίας..

και μια άλλη εκτέλεση του τραγουδιού που μ’ αρέσει πιο πολύ..

IMG_9286

…παίζοντας με τα πλακάκια και το φως

IMG_9281

πηγαίνοντας στην πηγή…

IMG_9325

 «Μαζεύω μαλγαλίτες!» λέει μια γλυκιά φωνούλα.

 

νερό…

 IMG_9341

 

και φώς…

IMG_9378

 

Μπορείτε να βλέπετε να νέα των Κυθήρων από εδώ!

IMG_9368

μικρή βαλίτσα…

μετακόμιση με μια βαλίτσα

-χμμ.. πρέπει να χωρέσουν όλα τα αναγκαία!

-ρούχα, κασκόλ, σκουφί, γάντια! εκεί που πας κάνει κρύο!

-ποια βιβλία να πάρω και ποια να αφήσω..; την συλλογή γραμματοσήμων μάλλον θα την αφήσω.. τις καρτούλες που μου είχε ζωγραφίσει ο μικρός μου αδερφός; α! και την ζωγραφιά της Φ.!

-ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΣΕΤΕΣ!

-Μαμά δεν πάω στην έρημο!

-ας πάρω και λίγη ρίγανη από αυτήν που φύτεψα μαζί με τον μικρούλη…

-και αυτό:  (είναι πυρογραφία της Ε. !)

IMG_9593

 

Κρ.Π.: Μια «Μικρή βαλίτσα», τι, πως, και πόσα μπορεί να χωρέσει;

Αλκ. Ι.: Μπορεί να χωρέσει τα απολύτως απαραίτητα. Αυτά που θα σε κάνουν να εξακολουθείς να βλέπεις το δικό σου πρόσωπο σε ξένο καθρέφτη. Τη μνήμη, το παρόν και την προσδοκία της μέρας που θα ‘ρθει. Μπορεί να χωρέσει δηλαδή όλα όσα μας αποτελούν στην ουσία μας.

Από εδώ.

Ακούστε και αυτό

 

 

« Older entries