Να ζεις σημαίνει να προσμένεις…

Αυτό το κείμενο γράφτηκε από τον π. Αλέξανδρο Σμέμαν περίπου έναν μήνα πριν κοιμηθεί. Είναι από το βιβλίο: «Το ταξίδι μου με τον π.Αλέξανδρο» που έγραψε η γυναίκα του, Τζουλιάνα Σμέμαν (εκδ. Ακρίτας).

Τι εντυπωσιακή και όμορφη εικόνα, ο ηλικιωμένος άντρας να κρατά στα χέρια του το παιδί, και πόσο παράξενα είναι τα λόγια του: «ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριον Σου…»

Αναλογιζόμενοι αυτά τα λόγια αρχίζουμε να εκτιμούμε το βάθος αυτού του περιστατικού και τη σχέση του με μας, με μένα, με την πίστη μας. Υπάρχει τίποτα πιο χαρμόσυνο από ένα αντάμωμα, μια «υπαπαντή» με κάποιον που αγαπάς; Ειλικρινά το να ζεις σημαίνει να προσμένεις, να προσβλέπεις στη συνάντηση. Η υπερβατική και όμορφη προσμονή του Συμεών αυτό δεν συμβολίζει; Άραγε δε συμβολίζει την προσδοκία η μακρόχρονη ζωή του, αυτός ο προβεβηκώς σε ηλικία άντρας, ο οποίος περνά όλη του τη ζωή περιμένοντας το φως που φωτίζει όλους και τη χαρά που τα πάντα πληροί; Και πόσο απρόσμενα, πόσο υπερβολικά καλά έρχονται το από καιρό αναμενόμενο φως και η χαρά στον υπέργηρο Συμεών μέσω ενός παιδιού!

Φανταστείτε τον γέροντα την ώρα που με τρεμάμενα χέρια παίρνει τρυφερά και προσεκτικά στην αγκαλιά του το σαράντα ημερών βρέφος και με το βλέμμα του προσηλωμένο στη μικρή ύπαρξη αναφωνεί: «Τώρα μπορείς να με απολύσεις εν ειρήνη, γιατί είδα, κράτησα στα χέρια μου, αγκάλιασα αυτό το νόημα της ζωής».

Ο Συμεών περίμενε. Περίμενε σε όλη του τηζωή, και σίγουρα αυτό σημαίνει ότι αναλογιζόταν, προσευχόταν, εμβάθυνε όσο περίμενε, έτσι ώστε όλη του η ζωή να είναι μια διαρκής «παραμονή», η προηγούμενη ενός χαρμόσυνου συναπαντήματος.

Δεν είναι καιρός να αναρωτηθεί ο καθένας μας, εγώ τι περιμένω; Τι μου υπενθυμίζει όλο και πιο επίμονα η καρδιά μου; Μεταμορφώνεται βαθμιαία σε προσμονή η δική μου ζωή, καθώς προσβλέπω στη συνάντηση με το ουσιώδες; Αυτά τα ερωτήματα θέτει η Υπαπαντή.

Εδώ, σ’ αυτή τη γιορτή, η ανθρώπινη ζωή φανερώνεται ως η ασύγκριτη ομορφιά μιας ψυχής που ωριμάζει, που απελευθερώνεται όλο και περισσότερο, που βαθαίνει και καθαρίζεται από ότι είναι δευτερεύον, ανούσιο και τυχαίο.

Ακόμη και τα γεράματα και ο θάνατος, ο επίγειος προορισμός στον οποίο έχουμε όλοι μερίδιο, τόσο απλά και πειστικά φανερώνονται εδώ ως πλησιάσμα εκείνης της μιας στιγμής, κατά την οποία με όλη μου την καρδιά, γεμάτος ευγνωμοσύνη, λέω: «επιτρέψτε μου τώρα να αποχωρήσω». Έχω δει το φως που διαπερνά τον κόσμο. Έχω δει το παιδίον, που δίνει στον κόσμο τόση θεία αγάπη και που μου προσφέρει τον εαυτό του. Δεν υπάρχει τίποτα που να φοβίζει, τίποτα άγνωστο, τα πάντα τώρα είναι ειρήνη, ευχαριστία και αγάπη. Αυτό είναι που φέρνει η Υπαπαντή του Κυρίου. Γιορτάζει τη συνάντηση της ψυχής με την Αγάπη, τη συνάντηση με τον Έναν που μου έδωσε τη ζωή και μου έδωσε τη δύναμη να την μεταμορφώσω σε προσμονή».

Celebration of Faith. Sermons, τ. 2, σ. 72-73

Advertisements

3 Σχόλια

  1. charik said,

    Φεβρουαρίου 7, 2010 στις 12:46 μμ

    Δεν είναι φοβερό βιβλίο;Και το κομμάτι αυτό ειναι πολύ παρακλητικό.

    Βέβαια, υπάρχει και η άποψη ότι στη ζωή μας περιμένουμε ΤΗΝ συνάντηση και δεν καταλαβαίνουμε ότι αυτή μπορεί να είναι μέρος της καθημερινότητας μας. Επειδή εγώ περιμένω την υπρβατική στιγμή, χαίρομαι που υπάρχει μια καλή δικαιολογία για τη στάση μου αυτή. «Περιμένω να δω το φως που διαπερνά τον κόσμο.»

  2. portokalada said,

    Μαρτίου 6, 2010 στις 5:46 μμ

    Ας έχουμε υπ όψιν όμως ότι το φως μπορεί να είναι μπροστά στα μάτια μας, κι εμείς να γυρνάμε αλλού το κεφάλι.

  3. Φεβρουαρίου 2, 2015 στις 11:12 μμ

    […] Λόγω της ημέρας ξαναδιαβάστε αυτό. […]


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: