Σάββατο, 1 Μαΐου, 1982

Από το ημερολόγιο του π. Αλέξανδρου Σμέμαν, εκδόσεις Ακρίτας, σελ.517

Οι άνθρωποι με κάνουν κομμάτια. Δράματα ανάμεσα στον Ν και στην ΝΝ. Περιπλοκές στην Αλάσκα. Συνεχή τηλεφωνήματα. Αύριο ταξιδεύω για τη Δυτική Βιρτζίνια. Ξυπνάω με την αίσθηση ενός μεγάλου, τρομερού βάρους. Αν παρατηρήσει κανείς τον ευημερούντα πλανήτη μας, θα δει αίμα και σκοτάδι στο Ιράν, αίμα και σκοτάδι στο Αφγανιστάν, αίμα στον Λίβανο και στην Παλαιστίνη, τρομοκρατία στην Πολωνία, Μπολσεβικισμό στη Ρωσία, τον  τρελό Καντάφι στη Λιβύη, πόλεμο στη Σαχάρα, στον Νότιο Ατλαντικό, τρόμο στην Κεντρική Αμερική. Και μια ήσυχη, λογική συμβουλή από την σύνταξη των Ταίμς της Νέας Υόρκης: «Ας καθίσουμε κάτω να συζητήσουμε τις παραχωρήσεις και όλα θα είναι εντάξει…». Ναι, ξέχασα καιι την Αρμένικη αντίσταση που έχει αποφασίσει να σκοτώσει όλους τους Τούρκους πρεσβευτές σε όλο τον κόσμο!

Τι είναι πραγματικό; Όλα όσα απαρίθμησα προηγουμένως, ή αυτή η στιγμή:

Ένα άδειο σπίτι πλημμυρισμένο με λιακάδα, δέντρα ανθισμένα πίσω απ΄το παράθυρο, μακριά, μικρά σύννεφα ταξιδεύουν στον ουρανό, η γαλήνη του γραφείου μου, η σιωπηλή παρουσία -φιλική, χαρμόσυνη- των βιβλίων στη βιβλιοθήκη μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: