σχεδόν Άγιοι…

Η ανεπανάληπτη και ίσως πιο ευτυχισμένη περίοδος του μοναχικού βίου είναι αυτή της δοκιμασίας. [ ]

Θυμίζει την ιδιαίτερη ευχαρίστηση της ανέμελης παιδικής ηλικίας: η ζωή ολόκληρη είναι μια υπέροχη αποκάλυψη του καινούργιου, απέραντου και άγνωστου κόσμου. Παρεπιμπτόντως, δύο χιλιάδες χρόνια πριν, οι απόστολοι ήταν στην ουσία επί τρία χρόνια οι πρώτοι πραγματικά αρχάριοι δόκιμοι του Ιησού Χριστού. Η βασική τους ασχολία ήταν να ακολουθούν τον Δάσκαλο τους και να ανακαλύπτουν με χαρά και κατάπληξη την παντοδυναμία και την αγάπη Του. [ ]
cubism

Οι αληθινοί δόκιμοι λαμβάνουν από τον Θεό ένα ανεκτίμητο δώρο – την αγία αμεριμνησία, που είναι καλύτερη και ηδύτερη από κάθε ελευθερία. Είχα την ευτυχία να δω αρκετούς τέτοιους πραγματικούς δόκιμους, οι οποίοι μπορούσαν να βρεθούν σε οποιονδήποτε βαθμό: από εργαζόμενοι στο μοναστήρι μέχρι επίσκοποι.

Κάποτε λέει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, περπατούσαν οι μαθητές κατακαλόκαιρο κάπου στη Γαλιλαία, μέσα σε χωράφια σπαρμένα με σιτάρι, ακολουθώντας τον νεαρό τους Άγιο Δάσκαλο. Στη διαδρομή πείνασαν όλοι πολύ. Αλλά το πρόβλημα λύθηκε: οι απόστολοι άρχισαν να ξεριζώνουν στάχια, τα έτριβαν ανάμεσα στις παλάμες τους και έτρωγαν τους ώριμους σπόρους.
051

Αλλά για κακή τους τύχη εμφανίστηκαν στο δρόμο τους οι φαρισαίοι. Καταφέρθηκαν ενάντια στους πεινασμένους νεαρούς με τρομερό μένος. Για τους φύλακες του νόμου, οι απόστολοι είχαν διαπράξει ένα φοβερό έγκλημα: ήταν ημέρα Σάββατο, κι οι γραμματείς και φαρισαίοοι δίδασκαν ότι ακόμα και η πιο απαραίτητη εργασία απαγορεύεται το Σάββατο, για να μην διασπάται η σκέψη του ανθρώπου από τον αξιέπαινο σκοπό της προσήλωσης στον Θεό. Αλλά οι ανοιχτόκαρδοι μαθητές, αγνοώντας τους εξοργισμένους φαρισαίους, συνέχισαν το πρόχειρο φαγητό τους. Στις ψυχές τους υπήρχε ειρήνη και ελευθερία. Καταλάβαιναν ότι δεν είχαν παραβιάσει τον Θείο Νόμο, αλλά μόνο τις παράλογες ερμηνείες του. Κι επιπλέον, ακολουθώντας τον Δάσκαλό τους, εκπλήρωναν με ακρίβεια την εντολή της επικοινωνίας με το Θεό και της μαθητείας κοντά Του.

Το μεθυστικό συναίσθημα της ήρεμης ευτυχίας και ελευθερίας, που δεν μπορεί κανείς να σου στερήσει, η επίγνωση της απέραντης ασφάλειας σε αυτό τον κόσμο, διότι σε έχει πάρει ο ίδιος ο Θεός από το χέρι και σε οδηγεί στον ασυνήθιστο, γνωστό μόνο σε Εκείνον, σκοπό – αυτό αποτελεί την πεμπτουσία του ανεπανάληπτου σταδίου της δοκιμασίας. [ ]

σχεδόν άγιοι, π. Τύχων Σεβκούνωφ, εκδόσεις Εν πλω, σελ. 113-115

Advertisements

1 σχόλιο

  1. Georgia S. said,

    Νοέμβριος 12, 2014 στις 1:27 πμ

    Μακάρι να βιώναμε αυτό που αναφέρει στην τελευταία παράγραφο..


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: