«Πηγαίνω να προφθάσω τον ήλιον»

… Ήτο ένα δειλινόν φθινοπώρου και ο ήλιος έδυε μελαγχολικός οπίσω από τον βράχο της Ακροπόλεως. Είδα τότε τον Παπαδιαμάντην να βαδίζει βιαστικός προς τους στύλους του Ολυμπίου και είχα την ανοησία να τον καλέσω. Εκείνος, χωρίς να σταθεί καθόλου, μου είπε με μίαν πικρίαν απολύτως τραγικήν:

-Άφησε με. Πηγαίνω να προφθάσω τον ήλιον πριν δύσει. Είναι ένας μήνας που έχω να τον ιδώ και ποτέ δεν τον προφθαίνω.

Και έτρεχε οπίσω από τον ήλιον, ο οποίος εκρύπτετο ήδη οπίσω από τα βουνά της Σαλαμίνος. Κλεισμένος έως το δειλινόν μέσα εις τα γραφεία της εφημερίδος του, όταν άφηνε το γραφείον του δεν έβρισκε πλέον τον ήλιον εις τας Αθήνας και έτρεχε να τον προφθάσει εις τον ανοικτόν ορίζοντα, να τον αντικρίσει οπίσω από την Ακρόπολην, να τον χαιρετήσει στην κορυφήν του μακρινού βουνού. Και έτρεχε οπίσω από τον ήλιον χωρίς να τον προφθάνει.

Παύλος Νιρβάνας, από εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: