Αναζητώντας την ταυτότητα της αγιότητας

[…]

Βλέπουμε τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο ως χαρακτήρας να είναι τύπος μόνος, να προτιμά τη μόνωση και καμιά φορά να ρέπει προς αυτό που θα λέγαμε μελαγχολική κατάσταση. Τα ποιήματα του μιλούν πολύ καθαρά γι΄αυτό. Αλλά εκεί λειτουργεί η πνευματικότητα και η αγιότητα, η οποία όχι μόνο τον ανορθώνει, αλλά τον κάνει να προχωρεί πάρα πέρα, και φτάνει να πει την ιστορική φράση σ’ ένα ποιήμα: «Χριστέ μου, αν δεν ήμουνα δικός σου, θα ήμουν χαμένος». Αντιλαμβάνεστε πόσο αντίκρυσε την κατάθλιψη κατάματα ένας τέτοιος άνθρωπος και δεν έπεσε μέσα σ’ αυτήν. Ήταν ο άνθρωπος ο αποφευκτικός. Αν συναντούσε δυσκολία ή αντιρρήσεις, ακόμη και από ανθρώπους που δεν έπρεπε και από ενάντιους, έφευγε. «Δεν πειράζει, σας παραχωρώ ό,τι θέλετε να κάνετε, αποχωρώ, δεν με νοιάζει». Άλλοι άγιοι ίσως δεν θα έκαναν έτσι. Αλλά και αυτός ενεργεί αγιασμένα.

[…]

π. Β. Θερμός, Εκκλησία και Νέοι χωρίς αερόσακο, εκδόσεις Μαίστρος, σελ. 106.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: