Θα ΄θελα να μουν κηπουρός…. παπουτσής…. κυνηγός χαμένος σε ένα δάσος μαγικό!…

Ακούστε αυτό.

???????????????????????????????

[…] Τι θέλει άραγε να πει [το παραμύθι] κάτω απ’ την φανταστική ποικιλία των χρωμάτων του; Σε γενικές γραμμές περιγράφει ένα πέρασμα – ένα πέρασμα αναγκαίο, δύσκολο, φραγμένο από χίλια εμπόδια, συνδεδεμένο με δοκιμασίες φαινομενικά ακατόρθωτες, ένα πέρασμα, ωστόσο, που έχει παρ’ όλα αυτά καλό τέλος. Κάτω απ’ τις πιο απίστευτες μυθοπλαστίες διακρίνεται πάντα ένα πραγματικό γεγονός: η αδήριτη ανάγκη του περάσματος από την μια κατάσταση σε μιαν άλλη, που αντιμετωπίζει πολύ συχνά ο άνθρωπος στη ζωή του, το πέρασμα από την μια ηλικία στην άλλη, από τη μια περίοδο στην άλλη, η προσαρμογή που απαιτείται μέσω μεταμορφώσεων συχνά οδηνηρών, η οποία δεν τελειώνει παρά με την επίτευξη μιας ικανοποιητικής και αληθινής ωριμότητας. Σύμφωνα με την αρχαϊκή αντίληψη, που το παραμύθι εξακολουθεί να θυμάται, το πέρασμα από την παιδική ηλικία στην εφηβεία και εν συνεχεία στην ενήλικη ζωή, είναι ένα ταξίδι γεμάτο κινδύνους, μια δοκιμασία που κανείς δεν μπορεί να ξεπεράσει χωρίς την κατάλληλη και απαραίτητη μύηση, έτσι και το παιδί, το παλικάρι του παραμυθιού χάνεται μια μέρα στο σκοτεινό δάσος και δεν μπορεί να βρει το δρόμο του, την κατάλληλη στιγμή συναντάει κάποιο πρόσωπο σοφό, τις περισσότερες φορές ηλικιωμένο και με τις συμβουλές του καταφέρνει να ξεπεράσει τις δυσκολίες και να πετύχει το σκοπό του.

[…] Βλέπουμε λοιπόν ότι τα πλέον πορφανή χαρακτηριστικά του παραμυθιού, η αφέλεια του, η παιδιάστικη γοητεία του, δεν μπορούν από μόνα τους να δικαιολογήσουν την εκπληκτική του δύναμη επιβίωσης. Στην πραγματικότητα το παραμύθι είναι δυσυπόστατο: κι αν μας θέλγει με την απλότητα του, σίγουρα μας σαγηνεύει με την πραγματικότητα που διαισθανόμαστε κρυμμένη μέσα του. Παρ’ όλα αυτά δεν θεωρούμε σκόπιμο να μεταφράσουμε την αλήθεια του. Όσο μεταμφιεσμένη κι αν είναι πίσω απ’ τα σύμβολα και τις εικόνες του, εξακολουθεί να μας μιλάει σε μια γλώσσα πιο άμεση από κείνην του μύθου, για παράδειγμα. Τα παιδιά το γνωρίζουν αυτό από ένστικτο και «πιστεύουν» στα παραμύθια στο βαθμό που βρίσκουν εκεί μέσα αυτό που τα ενδιαφέρει περισσότερο από το καθετί στον κόσμο: μια εικόνα του εαυτού τους εύκολα αναγνωρίσιμη, μια εικόνα της οικογένειάς τους, των γονιών τους. Αυτό είναι χωρίς αμφιβολία ένα απ’ τα μυστικά του παραμυθιού, που εξηγούν τη μακροβιότητα του: μιλάει αποκλειστικά και μόνο για την ανθρώπινη οικογένεια, κινείται μέσα στο περιορισμένο αυτό σύμπαν, που για τον άνθρωπο αποτελεί τον κόσμο ολόκληρο για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα, αν όχι για πάντα. Το «βασίλειο» του παραμυθιού δεν είναι άλλο απ’ τον κόσμο της οικογένειας, το κλειστό και περιορισμένο αυτό σύμπαν, όπου παίζεται το πρώτο δράμα στη ζωή του ανθρώπου.

Μ. Robert, εισαγωγή στα Παραμύθια των αδερφών Γκριμμ, εκδόσεις Άγρα

Τα παραμύθια των Γκριμμ είναι λαικά γερμανικά παραμύθια που κατέγραψαν οι Γκριμμ γύρω στο 1800. Έδωσαν μεγάλη σημασία στο να καταγράψουν τα αυθεντικά παραμύθια και να μην παρεμβάλλουν δικές τους ερμηνείες.

Ακούστε και αυτό το παραμύθι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: