Τι είναι στ’ αλήθεια Πάσχα;

Μποκόρος, άνοιξη, 2004

Αντί άλλης Πασχάλιας ευχής, θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα ανάστασιμα βιώματα του μακαριστού γέροντα Πορφυρίου, όπως τα έζησα μια Τρίτη Διακαινησίμου στο κελλάκι του. Πήγα να τον δω  σαν γιατρός. Μετά την καρδιολογική εξέτση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα, με παρακάλεσε να μη φύγω. Κάθησα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεββάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του. Με ρώτησε:

– Ξέρεις το τροπάριο πού λέει «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν…»;

– Ναι, γέροντα, το ξέρω.

– Πες το.

Άρχισα γρήγορα – γρήγορα. «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των πατέρων Θεόν και υπερένδοξον».

– Το κατάλαβες;

– Ασφαλώς το κατάλαβα. Νόμισα πως με ρωτάει για την ερμηνεία του. Έκανε μια απότομη κίνηση του χεριού του και μου είπε:

– Τίποτα δεν κατάλαβες βρε Γιωργάκη! Εσύ το είπες σαν βιαστικός ψάλτης… Άκου τι φοβερά πράγματα λέει αυτό το τροπάριο: ο Χριστός με την Ανάστασή Του δεν μας πέρασε απέναντι από ένα ποτάμι, από ένα ρήγμα γης, από μια διώρυγα, από μια λίμνη ή από την Ερυθρά θάλασσα. Μας πέρασε απέναντι από ένα χάος, από μια άβυσσο, που ήταν αδύνατο να την περάσει ο άνθρωπος μόνος. Αιώνες περίμενε αυτό το πέρασμα, αυτό το Πάσχα. Ο Χριστός μας πέρασε από τον θάνατο στη ζωή. Γι’ αυτό σήμερα «θανάτου εορτάζωμεν νέκρωσιν, άδου καθαίρεσιν». Χαθηκε ο θάνατος. Το κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε την «απαρχή της άλλης βιοτής, της αιωνίου» ζωής κοντά Του.

Μποκόρος, μια πόρτα ανοιχτή 2013

Μίλαγε με ενθουσιασμό και βεβαιότητα. Συγκινηθηκε. Σιώπησε λίγο και συνέχισε δυνατά:

– Τώρα δεν υπάρχει χάος, θάνατος, νέκρωση, άδης. Τώρα όλα χαρά, χάρις στην Ανάσταση του Χριστού μας. Αναστήθηκε μαζί Του η ανθρωπινη φύση. Τώρα μπορούμε και μεις να αναστηθούμε, να ζήσουμε αιώνια κοντά Του… Τι ευτυχία η Ανάσταση! «Και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον». Έχεις δει τα κατσικάκια τώρα την άνοιξη να χοροπηδούν πάνω στο γρασίδι, να τρώνε λίγο από τη μάνα τους και να χοροπηδούν ξανά; Αυτό είναι το σκίρτημα, το χοροπήδημα. Έτσι έπρεπε και μεις να χοροπηδούμε από χαρά ανείπωτη για την Ανάσταση του Κυρίου και τη δική μας.

Διέκοψε και πάλι το λόγο του. Ανέπνεα μια ευφρόσυνη ατμόσφαιρα.

– Μπορώ να σου δώσω μια συμβουλή; συνέχισε. Σε καθε θλίψη σου, σε κάθε αποτυχία σου να συγκεντρώνεσαι μισό λεφτό στον εαυτό σου και να λες αργά – αργά αυτό το τροπάριο. Θα βλέπεις ότι το μεγαλύτερο πράγμα στη ζωή σου – και στη ζωή του κόσμου όλου – έγινε. Η Ανάσταση του Χριστού, η σωτηρία μας. Και θα συνειδητοποιείς ότι η αναποδιά που σου συμβαίνει είναι πολύ μικρή για να χαλάσει τη διάθεσή σου.

Μου ‘σφιξε το χέρι, λέγοντας:

-Σου εύχομαι να «σκιρτάς» από χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου το χάος από το οποίο σε πέρασε ο Αναστάς Κύριος, «ο μόνος ευλογητός των Πατέρων»… Ψάλε τώρα και το «Χριστός Ανέστη».

Υστερόγραφο δικό μου: «Αληθώς ανέστη».

του Γ. Παπαζάχου, Πάσχα το τερπνόν, εκδόσεις Ακρίτας, σελ. 11-13.

Οι ζωγραφίες είναι του Χρήστου Μποκόρου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: