Το συμπέρασμα…

Ἐπί γής κατῆλθες,
ἴνα σώσης Ἀδάμ,
καί ἐν γῆ μή εὐρηκῶς τοῦτον, Δέσποτα,
μέχρις ἅδου κατελήλυθας ζητῶν.

Δείτε και εδώ.

Ο μεταμφιεσμένος βασιλιάς

Ο Σόρεν Κίργκεγκωρ, ο Δανός φιλόσοφος, μας έχει δώσει μια ωραία παραβολή για τον τρόπο με τον οποίον ο Χριστός επέλεξε να έρθει κοντά μας.

img_5729

«Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένας πρίγκιπας, που ήταν μόνος και ήθελε πολύ να παντρευτεί μια όμορφη κοπέλα, που θα γινόταν η αυριανή βασίλισσα. Κοντά στο παλάτι του υπήρχε μια μεγάλη πόλη κι ο πρίγκιπας συχνά ανέβαινε στην άμαξά του και επισκεπτόταν την πόλη για τις διάφορες δουλειές του πατέρα του.

Μια μέρα, για να βρει κάποιον έμπορο, κατέβηκε στην αγορά, σ’ ένα φτωχικό μέρος της πόλης. Πώς έτυχε να ρίξει το βλέμμα του έξω απ’ το παράθυρο και  να αντικρίσει τα μάτια μιας πανέμορφης κόρης!

Είχε και πάλι την ευκαιρία, μετά από λίγες μέρες, να ξανακατέβει στο ίδιο μέρος – ίσως και να τον τραβούσαν τα μάτια της κοπελιάς. Ήταν καλότυχος και τη συνάντησε μια δυό φορές… Σύντομα κατάλαβε πως την είχε ερωτευθεί. Αλλά υπήρχε μια δυσκολία. Πώς να προχωρήσει και να τη ζητήσει σε γάμο;

Ασφαλώς, θα μπορούσε να διατάξει να τη φέρουν στο παλάτι και εκεί να της προτείνει να τον παντρευτεί. Αλλά, ακόμη κι ένας πρίγκιπας θέλει να νιώθει ότι η κοπέλα που παντρεύεται θέλει να τον παντρευτεί. Μήπως να έκανε κάτι πιο χαριτωμένο… Να έρθει στην πόρτα της με την πιο λαμπερή του στολή, και, με μια υπόκλιση, να ζητήσει το χέρι της… Μα ακόμη κι ένας πρίγκιπας θέλει να παντρευτεί από αγάπη.

Και πάλι: θα μπορούσε να μασκαρευτεί σαν χωρικός και να προσπαθήσει να της ελκύσει το ενδιαφέρον. Μόλις της κάνει την πρόταση, θα βγάλει «τη μάσκα». Μα αν δεν τα καταφέρει;

Τότε του ήρθε στο νού η σωστή λύση. Θα εγκαταλείψει το βασιλικό του ρόλο και θα μετακομίσει στη γειτονιά της. Κι εκεί θα πιάσει δουλειά-ας πούμε θα κάνει τον ξυλουργό. Όσο θα δουλεύει το πρωί, και στην ώρα της ανάπαυσης του το απόγευμα, θα γνωρίσει τους ανθρώπους, θα αρχίσει να μοιράζεται μαζί τους τις έγνοιες και τα βάσανά τους, θα μάθει να μιλά τη γλώσσα τους. Και στην κατάλληλη στιγμή, αν έχει και την τύχη με το μέρος του, θα τη γνωρίσει με φυσικό τρόπο. Κι αν αυτή τον αγαπήσει, όπως αυτός ήδη την αγαπούσε, τότε θα της ζητούσε το χέρι.»

img_5726

Ας σταθούμε για λίγο εδώ. Ας δώσουμε το λόγο στην αγάπη, ας την ακολουθήσουμε καθώς προσφέρεται απεγνωσμένα, καθώς καταργεί, καθώς περιφρονεί τις αποστάσεις ποθώντας τη μεγάλη, την αμίμητη συνάντηση με τον αγαπώμενο. Ας μας εξηγήσει αυτή, μέσα στο θυελλώδες των κυματισμών της, την ενανθρώπιση του Θεού. Κι ας είναι αυτή που θα μας βοηθήσει να οικειωθούμε τη ζεστασιά της καθόδου Του, το μειλίχιο κάλεσμα Του.

Ημεροδρόμιο Χριστουγέννων, εκδόσεις Ακρίτας.

Βαβέλ!

 

Επεισόδιο 1: «Hauptfriedhof»

 

Πρώτο Σάββατο σε μια νέα πόλη! Ώρα για εξερεύνηση!

Το σούρουπο -έχοντας χαθεί λίγο, αν μπορείς να πεις ότι έχεις χαθεί όταν δεν έχεις κάποιο προορισμό – βρίσκομαι μπροστά σε μια μεγάλη πύλη, μέσα φαίνεται μια μεγάλη έκταση με χορτάρι. Στέκομαι και αναρωτιέμαι τι να είναι, εκείνη την ώρα αρχίζουν να χτυπάνε καμπάνες… «Μάλλον η ώρα θα είναι.. Σαν βοτανικός κήπος μου φαίνεται.. Αλλά είναι αργά, να μπω ή να μην μπω… εεε…χμ.. Αφού είναι ανοιχτά ας μπω!»

Πάω, λοιπόν, να μπω… και εμφανίζεται μια Frau! Και αρχίζει ακατάπαυστα να μιλάει την μητρική της γλώσσα:

-ζζ ..γχ ζζ χχ γνμμμμγγγγ…γγγ, και να δείχνει μια μικρή πορτούλα παραδίπλα.

-I can’t understand.. Εnglish?

Συνεχίζει απτόητη..

-ζζ γχ ζζγχχχ …ζζν νχτ ζζζ!!

«Εντάξει, ας φύγω. Ότι κι αν είναι αυτό κλείνει τώρα». «Θα μπορούσα να της μιλήσω ελληνικά… Έτσι κι αλλιώς ότι και να της έλεγα το ίδιο ήταν. Γιατί να παιδεύομαι να προσπαθώ να βάλω σε σειρά αγγλικές λέξεις;;;»

Υ.Γ. Hauptfriedhof είναι το κεντρικό νεκροταφείο.

 

 

Επεισόδιο 2: «Παριστάνοντας την Γερμανίδα»

 

Μετά από μια – δυό φορές στο σουπερμάρκετ σκέφτηκα.. «Δεν χρειάζεται να μιλάω στην ταμία. Λέω ένα «Hallo» στην αρχή, λέει μετά την τιμή, δεν καταλαβαίνω αλλά το βλέπω και στην οθόνη, δίνω τα λεφτά, λέω «Danke», και όταν φεύγω λέω «Tschuss», έτσι τραγουδιστά όπως το λένε κι οι Γερμανοί. Δεν χρειάζεται κάτι άλλο! Κανείς δεν θα καταλάβει ότι δεν είμαι ντόπια!»

Πηγαίνω, λοιπόν. Λέω το «Hallo», πληρώνω κλπ και ξαφνικά η ταμίας μου λέει:

-ζζ γχνν… ζζχ γντζζγγ ..χ;

-εεε;;… do you speak english?

Απέτυχε το σχέδιο! 😀

 

 

Επεισόδιο 3: «Μπορείς να μου πεις το όνομά σου;;»

 

Ένας τρόπος εκμάθησης της γλώσσας είναι ακούγοντας τους ντόπιους και googlaροντας όποια λέξη πιάσω. (Μάλλον δεν έχει πετύχει σε καμία περίπτωση μέχρι τώρα, αλλά τέλος πάντων…)

Ο Γερμανός συνάδελφος κάθε φορά που σηκώνει το τηλέφωνο λέει κάτι «λ..μ..λ». Την πρώτη φορά που το ακούω δοκιμάζω στο google translate να δω τι σημαίνει (παρακαλώ, μάλιστα, λέγεται..;), δεν βρίσκει τίποτα.. Δοκιμάζω να το γράψω με διάφορους τρόπους, πάλι τίποτα. «Μάλλον δεν το άκουσα καλά..». Αυτό επαναλαμβάνεται μερικές φορές ακόμη, το google δεν βοηθάει, οπότε αποφασίζω να ρωτήσω…

-Τι λέμε όταν σηκώνουμε το τηλέφωνο;

-Λες το όνομα σου.

-αα.. Μπορείς να το πεις; (η ερώτηση αυτή έγινε στα αγγλικά, όχι ακριβώς έτσι.. ούτε και θυμάμαι τι είπα. Μόνο τι ήθελα να πω ξέρω 😀 )

Ο Γερμανός με κοιτάει παραξενεμένος:

-Θέλεις να σου πω το όνομα σου;;

-Όχι, το δικό σου!

-Λ..μ..λ

-α! Δεν είναι Λ..χ..μ..λ..ρ;

Συμπέρασμα: Πολλά γράμματα δεν προφέρονται, παρότι γράφονται!

 

 

…και η ανατροπή! Το πρώτο Σάββατο του δεύτερου μήνα!

Περιμένω σε ένα φανάρι. Τα αυτοκίνητα σταματούν, οπότε περνάω. Στη μέση της διαδρομής ακούω έναν από αυτούς που περιμένουν από την άλλη πλευρά του πεζοδρομίου να περάσουν «Das ist rot!» (είναι κόκκινο). Απίστευτο! Κατάλαβα τι μου είπε! Είναι η πρώτη φορά που καταλαβαίνω κάτι, εκτός από τους χαιρετισμούς Hallo κλπ! 🙂 🙂

 

 

μικρή βαλίτσα…

μετακόμιση με μια βαλίτσα

-χμμ.. πρέπει να χωρέσουν όλα τα αναγκαία!

-ρούχα, κασκόλ, σκουφί, γάντια! εκεί που πας κάνει κρύο!

-ποια βιβλία να πάρω και ποια να αφήσω..; την συλλογή γραμματοσήμων μάλλον θα την αφήσω.. τις καρτούλες που μου είχε ζωγραφίσει ο μικρός μου αδερφός; α! και την ζωγραφιά της Φ.!

-ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΣΕΤΕΣ!

-Μαμά δεν πάω στην έρημο!

-ας πάρω και λίγη ρίγανη από αυτήν που φύτεψα μαζί με τον μικρούλη…

-και αυτό:  (είναι πυρογραφία της Ε. !)

IMG_9593

 

Κρ.Π.: Μια «Μικρή βαλίτσα», τι, πως, και πόσα μπορεί να χωρέσει;

Αλκ. Ι.: Μπορεί να χωρέσει τα απολύτως απαραίτητα. Αυτά που θα σε κάνουν να εξακολουθείς να βλέπεις το δικό σου πρόσωπο σε ξένο καθρέφτη. Τη μνήμη, το παρόν και την προσδοκία της μέρας που θα ‘ρθει. Μπορεί να χωρέσει δηλαδή όλα όσα μας αποτελούν στην ουσία μας.

Από εδώ.

Ακούστε και αυτό

 

 

επιμένω σε έναν άλλο κόσμο…

«Θα φύγω από τούτο τον ερειπωμένο τόπο… Να ξεχάσω, να μη βλέπω…»

«Στη θέση όπου μας έβαλε η μοίρα, εκεί πρέπει να μένουμε… Εσένα η μοίρα σε έβαλε βασιλιά, η θέση σου είναι με τον λαό σου…»

«… κι ένα στεφάνι για τον αφανέρωτο ήρωα… και για όσους δίνουν τη ζωή τους για την πατρίδα σιωπηλά, χωρίς να το μάθει κανείς ποτέ».

από το Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα…

 

IMG_8850

 

….μετά τις πρώτες δύο παραστάσεις η Ε. μας έστειλε αυτό:

index

 

…και μια ζωγραφιά του Χρήστου Μποκόρου.

μποκ

 

κι ένα αγαπημένο τραγουδάκι της Ελένης Καραΐνδρου…

Καληνύχτα!…

Ωραία που ‘ναι η νύφη μας!…

IMG_8541

28 Οκτωβρίου 2015

Έχω μια απροσδιόριστη απορία… Για τους πολέμους, το 1940, το τώρα..

ο κόσμος από το μπαλκόνι μου… 28 Οκτωβρίου..

IMG_8467

***

IMG_8471

διάβασα αυτό:

«Τρία χρονάκια φαντάρος τραβιόταν ο παππούς μου ο Πέτρος, πολέμησε στην Αλβανία, έπαθε και μια άγρια πνευμονία που τη γλίτωσε στο τσακ, και του δώσανε κι αναπηρική σύνταξη που την αρνήθηκε (έπαιζε μπάλα τότε, και είχε πει «Ρε τι ανάπηρος, που τρέχω πάνω-κάτω το γήπεδο σαν το ζαγάρι;») γι’ αυτό και βρέθηκε στα γεράματα να ψωμολυσσάει.

Αυτά τα ‘χα μάθει μικρός απ’ τον πατέρα μου, κι έτσι μια μέρα σαν σήμερα κάθισα στην αγκαλιά του παππού μου, και κοιτώντας τον όλο θαυμασμό, τον ρώτησα: «Δηλαδή παππού εσύ ήσουν ήρωας;»

Απότομος άνθρωπος εκείνος, με σήκωσε όρθιο, και μου είπε: «Τι ήρωας, ρε ζευζέκη! Οι ήρωες είναι για τις γιορτές που κάνετε στο σχολείο, που σας ντύνουν τσολιαδάκια. Εγώ έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω.»

(Αυτά τα λίγα ξέρω από ιστορία).»

από εδώ.

Μου θύμισε το διήγημα «Έτσι ήτανε» του Βλαχογιάννη. Διαβάστε το εδώ.

IMG_8473

μετά είδα και αυτό, για έναν άλλο παππού του ’40. Δείτε τουλάχιστον τις δύο τελευταίες παραγράφους.

Διαβάστε κι αυτό.

***

Πανεπιστημίου, 29 Οκτωβρίου…

IMG_8478

και ένα τραγουδάκι της Βέμπο, που μ’ αρέσει (τα κουπλέ κυρίως).

καιρός βροχερός.

Είναι Πέμπτη. Αυτό δεν προσθέτει τίποτα.
Είναι απόγευμα. Αυτό αφαιρεί.
Είναι καιρός βροχερός. Αυτό περιπλέκει.
Είσαι μόνος σου, κι αυτό προσθέτει, αφαιρεί, περιπλέκει.

Κική Δημουλά, Εκτός Σχεδίου, Ίκαρος 2004.

η συνέχεια όταν βρω το βιβλίο…

003 (2)

κυκλάμινα… Όσο πιο βροχερός είναι ο καιρός τόσο πιο πολύ φουντώνουν…

και ένα τραγουδάκι!

Το νέο είναι ωραίο, το παλιό είναι αλλιώς.

το νέο

IMG_7687

το νέο παράθυρο (ο κορμός μιας αμυγδαλιάς φαίνεται κυρίως)

IMG_7689

το παλιό παράθυρο (στις δόξες του, με τη μαγική φασολιά..)

IMG_8143

και οι δοκιμές για πιθανές δουλειές συνεχίζονται….

IMG_7691

IMG_7703

(δέχομαι και παραγγελίες 😛 )

…και η μουσική υπόκρουση της ανάρτησης εδώ.

(για την μουσική πατάμε πάντα τη ροδέλα στο ποντίκι ή άνοιγμα σε νέα καρτέλα για να ακούμε τη μουσική παράλληλα με την ανάρτηση που βλέπουμε).

«Μια αληθινή ιστορία που δεν συνέβη ποτέ».

Αυτό είναι το παραμύθι!

Το είχα διαβάσει πριν λίγο καιρό, δεν μπορώ να βρω όμως που. Τότε είχα συνειδητοποιήσει τη διαφορά μεταξύ αλήθειας και πραγματικότητας.

Διαβάστε εδώ και εδώ δύο πολύ ωραία άρθρα για το λαϊκό παραμύθι. Μιλούν για την αξία των παραμυθιών και την έρευνα που γίνεται σχετικά.

IMG_6985

και λόγω επιστροφής στην πόλη…

Για όποιον ζει σε γκρίζα πόλη αναγκαία αυτή η ματιά μέχρι να βρεθεί στον αγαπημένο τόπο.-

« Older entries