Στου κύκλου τα γυρίσματα

της Μαρίας Ιορδανίδου, βιβλιοπωλείο της Εστίας

[…] Ποτέ γυναίκα δε λάτρεψε το σπίτι της όπως λάτρεψα εγώ το δικό μου εκείνη την εποχή. Θυμούμαι τη γιαγιά μου που έλεγε: «Τη λάτρα του σπιτιού μ’ αρέσει να την κάνω μόνη μου.» Θυμούμαι πώς πέταξα τότες το κοντάρι και έπεφτα ευλαβικά στα γόνατα για να σφουγγαρίσω με τα χέρια μου το πάτωμα και σφουγγαρίζοντας να το χαδεύω. Το χάδευα όπως η μάνα χαδεύει το άρρωστο παιδί που πρόκειται να χάσει.

Έτσι γεμάτη χαρά και πόνο πέρασε όλη εκείνη η εποχή με το διπλό πελέκι πάνω από το κεφάλι μου. Το πελέκι της αεργίας και της πείνας, όσο έβλεπα τα έτοιμα λεφτά να λιώνουν λίγο-λίγο μέσα στα χέρια μου, και το πελέκι της αβεβαιότητας, όσο έβλεπα το φασισμό ν’ απλώνεται στην Ελλάδα. […]

Καλημέρα χαρά! φωνάζω και πετιέμαι απ’ το κρεββάτι μου.

Τους ξυπνώ όλους με τις φωνές μου.

-Τι έπαθε η μαμά;

-Τι έπαθα; Ξυπνήστε όλοι να γιορτάσουμε την πρώτη μέρα της λευτεριάς μου. Είμαι ελεύθερη! Δεν έχω τίποτα. Ούτε λεφτά έχω να μην ξέρω πως να τα επενδύσω να μη μου τα φάει ο πληθωρισμός, ούτε τρόφιμα έχω για να φοβούμαι μη μουχλιάσουνε. Έχω εσάς και θα ξεκινήσω να βρω τρόφιμα να ζήσουμε. Θα ξεκινήσω όπως ξεκίνησε κάποτε ο Αδάμ.

[…] Οι πιο πολλοί όμως με τον καιρό ξεχνιούνται. Partir  c’est mourir un peu. Τους ανταμώνεις  ύστερ’ από χρόνια, καμιά φορά, και λες ποίος να είναι, γνωστό πρόσωπο. Αμάν, να μην κάνω γκάφα. Από ποιό επεισόδιο της ζωής μου να είναι αυτός άραγες; Να είναι από το Ελληνικό, ή από το Μέτς, ή από το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό; Είναι από ελασοκρατούμενη περιοχή ή από το Κολωνάκι;

[…] Αυτά και πόσα άλλα πράγματα δεν έχω να θυμούμαι στη γλυκιά εκείνη ώρα όπου η μέρα πάει ν’ ανταμώσει τη νύχτα. Είναι η ώρα που η γιαγιά μου η Λωξάντρα στην Πόλη κάθουνταν στην κόχη της και περίμενε να περάσει ο Πέρσος χαλβατζής, όχι για να αγοράσει χαλβά, αλλά για ν’ ακούσει τη χαδιάρικια φωνή του να λέει: «Νε γκιουζέλ, νε ιπέκ, νε τσιτσέκ κετενελβά. Τι ωραίος, τι μετάξι, τι  λουλούδι ο κετέν χαλβάς.» Κάθουνταν, και από τη γλύκα μισοσφαλνούσε τα μάτια της, κι εγώ, παιδάκι τότε, έλεγα γιατί κάθεται έτσι ακίνητη η γιαγιά μου. Πώς ήθελες να καταλάβω τι αισθάνουνταν; Τώρα το καταλαβαίνω, γιατί αισθάνουμαι το ίδιο κι εγώ. Μόνο μια γυναίκα εξήντα χρονών μπορεί να καταλάβει μια γυναίκα εξήντα χρονών, λένε οι Γάλλοι. Κι εγώ φαίνεται πώς πήρα να γερνώ.

[…] Είμαι ευτυχισμένη. Μπαίνω, βγαίνω και τραγουδώ. Άρχισα και εργόχειρο. Ό,τι δεν έκανα σ’ ολόκληρη τη ζωή μου το κάνω τώρα, και αναρωτιέμαι γιατί η δουλειά του σπιτιού να θεωρείται δουλειά κατώτερης ποιότητας. Δεν ξέρω, εγώ τη βρίσκω ενδιαφέρουσα και δημιουργική, ίσως γιατί τη στερήθηκα σ’ όλη μου τη ζωή. Ίσως επειδή μου θυμίζει τη ζωή στην εποχή της γιαγιάς μου, που λάτρευε το σπίτι της. «Τις έστί πλούσιος; έλεγε η γιαγιά μου. Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος».

«γεννήθηκα για ν’ αγαπώ»

«οὔτοι συνέχθειν, ἀλλὰ συμφιλεῖν ἔφυν»

Σοφοκλής, Αντιγόνη

IMG_9992

 

δείτε την Αντιγόνη σε ταινία εδώ.

επιμένω σε έναν άλλο κόσμο…

«Θα φύγω από τούτο τον ερειπωμένο τόπο… Να ξεχάσω, να μη βλέπω…»

«Στη θέση όπου μας έβαλε η μοίρα, εκεί πρέπει να μένουμε… Εσένα η μοίρα σε έβαλε βασιλιά, η θέση σου είναι με τον λαό σου…»

«… κι ένα στεφάνι για τον αφανέρωτο ήρωα… και για όσους δίνουν τη ζωή τους για την πατρίδα σιωπηλά, χωρίς να το μάθει κανείς ποτέ».

από το Παραμύθι χωρίς όνομα της Πηνελόπης Δέλτα…

 

IMG_8850

 

….μετά τις πρώτες δύο παραστάσεις η Ε. μας έστειλε αυτό:

index

 

…και μια ζωγραφιά του Χρήστου Μποκόρου.

μποκ

 

κι ένα αγαπημένο τραγουδάκι της Ελένης Καραΐνδρου…

Καληνύχτα!…

Οδοιπόροι…

ακούστε το εδώ!

Παλιά, για κάθε ταξιδιώτη υπήρχε σκιερό δεντρί
όπου μπορούσε όποιος κι αν ήταν να ξεκουράσει το κορμί.
Άκουγε ο άνθρωπος στα φύλλα του ανέμου τη βαθιά πνοή
κι όταν σηκώνονταν να φύγει η κούρασή του είχε χαθεί.

IMG_0607

Κι αν ήταν πλούσιος ή και πένης, είτε γυναίκα είτε παιδί
το ίδιο πρόθυμα δεχόταν να τους φυλάξει απ’ τη βροχή.
Πλάτανοι, καρυδιές, σφενδάμια, φλαμούρια και βελανιδιές
‘παίρναν του κόσμου την παράνοια και ημερεύαν τις ψυχές.

IMG_0608

Η νοσταλγός

Το φως της σελήνης, οι ήχοι της φύσης μοιάζουν με τότε…

Τότε, που η Λαλιώ ήταν νέα, παντρεμένη με συνομήλικο του πατέρα της…

Τότε, που φλεγόταν από νοσταλγία για το πατρικό της σπίτι…

Μια φεγγαρόλουστη νύχτα σαν σε παιχνίδι,

παίρνει μια βάρκα μαζί με τον νεαρό Μαθιό.

Η αθώα βαρκάδα εξελίσσεται σε αγωνιώδες ταξίδι φυγής,

καθώς ο σύζυγος τους καταδιώκει.

Η Νοσταλγός αποφασισμένη να φτάσει στην απέναντι όχθη δεν σταματά.

Η φλόγα να επιστρέψει στη γλυκιά της πατρίδα είναι ακατανίκητη…
 

IMG_1777
«Η Νοσταλγός» του Παπαδιαμάντη μιλάει για ένα θέμα πάντα επίκαιρο, καθώς ζητούμενο της εποχής παραμένει η ελευθερία και η αυθεντικότητα.

Η Λαλιώ συμβολίζει την κάθε ψυχή που ασφυκτιά μέσα στην αδιέξοδη πραγματικότητα και νοσταλγεί την επιστροφή στην αθωότητα και την ακεραιότητα.

Την ψυχή, που δεν παραμένει εγκλωβισμένη στη νοσταλγία, αλλά κάνει την ηρωική έξοδο, αποφασισμένη να αλλάξει τη μοίρα της. Γνωρίζοντας τι θέλει, τολμά με ωριμότητα και σεβασμό στον εαυτό  της.

Έχει τόση θέρμη και αφοσίωση στην αλήθεια της, ώστε προσελκύει στον κατάλληλο χρόνο και τη βάρκα και το πανί και τον ευνοϊκό άνεμο, που την οδηγούν πίσω στην δική της «Ιθάκη»…

Από το φυλλαδιάκι της παράστασης «η Νοσταλγός».
Το διήγημα του Παπαδιαμάντη εδώ. Το διήγημα σε ταινία (που έχει ενώσει κι άλλα διηγήματα του Παπαδιαμάντη) εδώ.

και ένα σχετικό τραγούδι.. πρόσφατο…

Απ’ την άλλη, «όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι..

το τραγουδάκι της μαμάς

Πάντα ψηλά σαν κοιτάζεις
μες το σκοτάδι θα βρεις
ένα μικρό αστεράκι
για να οδηγηθείς.

Θε να σου δείχνει το δρόμο
στο Νότο και στο Βορρά
κι όταν το βρεις μη φοβάσαι
όλα θα πάνε καλά

.IMG_2830

ακούστε κι αυτό.

καιρός βροχερός.

Είναι Πέμπτη. Αυτό δεν προσθέτει τίποτα.
Είναι απόγευμα. Αυτό αφαιρεί.
Είναι καιρός βροχερός. Αυτό περιπλέκει.
Είσαι μόνος σου, κι αυτό προσθέτει, αφαιρεί, περιπλέκει.

Κική Δημουλά, Εκτός Σχεδίου, Ίκαρος 2004.

η συνέχεια όταν βρω το βιβλίο…

003 (2)

κυκλάμινα… Όσο πιο βροχερός είναι ο καιρός τόσο πιο πολύ φουντώνουν…

και ένα τραγουδάκι!

Αποχωρισμοί…

[….]  Έτσι ο μικρός πρίγκιπας ημέρωσε την αλεπού.

Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:

– Αχ!, είπε η αλεπού. Κλάμα που θα κάνω…
– Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω…
– Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
– Μα τώρα θα κλάψεις!, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
– Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
– Και τότε τι κέρδισες;
– Κέρδισα, είπε η αλεπού, γιατί μου μένει το χρώμα του σταριού.

Ύστερα πρόσθεσε:

– Άμε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι το μοναδικό στον κόσμο. Να περάσεις πάλι αποδώ, για να μ’ αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας πήγε και ξαναείδε τα τριαντάφυλλα:
– Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, εσείς δεν είσαστε ακόμα τίποτα, τους είπε. Κανένας δε σας ημέρωσε κι εσείς δεν ημερώσατε κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Ήταν μια αλεπού όμοια μ’ εκατό χιλιάδες άλλες. Γίναμε όμως φίλοι, και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα δεν είχαν μούτρα να σταθούν.

Little Prince

– Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, τους είπε ακόμη. Δεν μπορεί κανείς να πεθάνει για το χατίρι σας. Βέβαια, ένας κοινός διαβάτης, το δικό μου τριαντάφυλλο θα το νόμιζε πως σας μοιάζει. Αλλά εκείνο μόνο του έχει πιο πολλή σημασία απ’ όλα εσάς μαζί, αφού είναι αυτό που πότισα. Αφού είναι αυτό που έβαλα κάτω από τη γυάλα. Αφού είναι αυτό που προστάτεψα με το παραβάν. Αφού είναι αυτό που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από τις δυο ή τρεις, για να γίνουν πεταλούδες). Αφού είναι αυτό που τ’ άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή καμιά φορά και να σωπαίνει. Αφού είναι αυτό το δικό μου τριαντάφυλλο.
Και ξαναγύρισε στην αλεπού:
– Αντίο, της είπε.
– Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.
– Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια, ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
– Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία.
– Ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου…, έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
– Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τούτη την αλήθεια, είπε η αλεπού. Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Απ’ εδώ κι εμπρός θα είσαι για πάντα υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…
– Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…, ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

Α. ντε Σαιντ-Εξυπερύ, Ο μικρός πρίγκιπας,
μτφρ. Στρατής Τσίρκας, Ηριδανός

από εδώ.

IMG_5436

οι Π.Ε. και Φ.Μ.Μ. μετακομίζουν στα Κύθηρα σε λίγες μέρες…

Ο κάτω όροφος ενοικιάζεται..

λέει ο Ιβάν στον Αλιόσα…

[…]      αγαπώ τα μικρά ανοιξιάτικα φυλλαράκια,

τα νωπά ακόμα…

IMG_2430

Φ. Ντοστογιέβσκη, αδελφοί Καραμαζωφ

εκδόσεις Γκοβόστη, β’ τόμος, σελ. 118

κεφάλαιο: Τ’ αδέρφια γνωρίζονται.

γράμμα συστημένο

Τελευταία άκουσα αυτό το τραγούδι και μ’ άρεσε πολύ.

Μοιάζει και μ’ αυτό:

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηγαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική.

Κ. Καβάφης

Μ’ αρέσει πολύ κι αυτό.

« Older entries