Το συμπέρασμα…

Ἐπί γής κατῆλθες,
ἴνα σώσης Ἀδάμ,
καί ἐν γῆ μή εὐρηκῶς τοῦτον, Δέσποτα,
μέχρις ἅδου κατελήλυθας ζητῶν.

Δείτε και εδώ.

Στου κύκλου τα γυρίσματα

της Μαρίας Ιορδανίδου, βιβλιοπωλείο της Εστίας

[…] Ποτέ γυναίκα δε λάτρεψε το σπίτι της όπως λάτρεψα εγώ το δικό μου εκείνη την εποχή. Θυμούμαι τη γιαγιά μου που έλεγε: «Τη λάτρα του σπιτιού μ’ αρέσει να την κάνω μόνη μου.» Θυμούμαι πώς πέταξα τότες το κοντάρι και έπεφτα ευλαβικά στα γόνατα για να σφουγγαρίσω με τα χέρια μου το πάτωμα και σφουγγαρίζοντας να το χαδεύω. Το χάδευα όπως η μάνα χαδεύει το άρρωστο παιδί που πρόκειται να χάσει.

Έτσι γεμάτη χαρά και πόνο πέρασε όλη εκείνη η εποχή με το διπλό πελέκι πάνω από το κεφάλι μου. Το πελέκι της αεργίας και της πείνας, όσο έβλεπα τα έτοιμα λεφτά να λιώνουν λίγο-λίγο μέσα στα χέρια μου, και το πελέκι της αβεβαιότητας, όσο έβλεπα το φασισμό ν’ απλώνεται στην Ελλάδα. […]

Καλημέρα χαρά! φωνάζω και πετιέμαι απ’ το κρεββάτι μου.

Τους ξυπνώ όλους με τις φωνές μου.

-Τι έπαθε η μαμά;

-Τι έπαθα; Ξυπνήστε όλοι να γιορτάσουμε την πρώτη μέρα της λευτεριάς μου. Είμαι ελεύθερη! Δεν έχω τίποτα. Ούτε λεφτά έχω να μην ξέρω πως να τα επενδύσω να μη μου τα φάει ο πληθωρισμός, ούτε τρόφιμα έχω για να φοβούμαι μη μουχλιάσουνε. Έχω εσάς και θα ξεκινήσω να βρω τρόφιμα να ζήσουμε. Θα ξεκινήσω όπως ξεκίνησε κάποτε ο Αδάμ.

[…] Οι πιο πολλοί όμως με τον καιρό ξεχνιούνται. Partir  c’est mourir un peu. Τους ανταμώνεις  ύστερ’ από χρόνια, καμιά φορά, και λες ποίος να είναι, γνωστό πρόσωπο. Αμάν, να μην κάνω γκάφα. Από ποιό επεισόδιο της ζωής μου να είναι αυτός άραγες; Να είναι από το Ελληνικό, ή από το Μέτς, ή από το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό; Είναι από ελασοκρατούμενη περιοχή ή από το Κολωνάκι;

[…] Αυτά και πόσα άλλα πράγματα δεν έχω να θυμούμαι στη γλυκιά εκείνη ώρα όπου η μέρα πάει ν’ ανταμώσει τη νύχτα. Είναι η ώρα που η γιαγιά μου η Λωξάντρα στην Πόλη κάθουνταν στην κόχη της και περίμενε να περάσει ο Πέρσος χαλβατζής, όχι για να αγοράσει χαλβά, αλλά για ν’ ακούσει τη χαδιάρικια φωνή του να λέει: «Νε γκιουζέλ, νε ιπέκ, νε τσιτσέκ κετενελβά. Τι ωραίος, τι μετάξι, τι  λουλούδι ο κετέν χαλβάς.» Κάθουνταν, και από τη γλύκα μισοσφαλνούσε τα μάτια της, κι εγώ, παιδάκι τότε, έλεγα γιατί κάθεται έτσι ακίνητη η γιαγιά μου. Πώς ήθελες να καταλάβω τι αισθάνουνταν; Τώρα το καταλαβαίνω, γιατί αισθάνουμαι το ίδιο κι εγώ. Μόνο μια γυναίκα εξήντα χρονών μπορεί να καταλάβει μια γυναίκα εξήντα χρονών, λένε οι Γάλλοι. Κι εγώ φαίνεται πώς πήρα να γερνώ.

[…] Είμαι ευτυχισμένη. Μπαίνω, βγαίνω και τραγουδώ. Άρχισα και εργόχειρο. Ό,τι δεν έκανα σ’ ολόκληρη τη ζωή μου το κάνω τώρα, και αναρωτιέμαι γιατί η δουλειά του σπιτιού να θεωρείται δουλειά κατώτερης ποιότητας. Δεν ξέρω, εγώ τη βρίσκω ενδιαφέρουσα και δημιουργική, ίσως γιατί τη στερήθηκα σ’ όλη μου τη ζωή. Ίσως επειδή μου θυμίζει τη ζωή στην εποχή της γιαγιάς μου, που λάτρευε το σπίτι της. «Τις έστί πλούσιος; έλεγε η γιαγιά μου. Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος».

Ο μεταμφιεσμένος βασιλιάς

Ο Σόρεν Κίργκεγκωρ, ο Δανός φιλόσοφος, μας έχει δώσει μια ωραία παραβολή για τον τρόπο με τον οποίον ο Χριστός επέλεξε να έρθει κοντά μας.

img_5729

«Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε ένας πρίγκιπας, που ήταν μόνος και ήθελε πολύ να παντρευτεί μια όμορφη κοπέλα, που θα γινόταν η αυριανή βασίλισσα. Κοντά στο παλάτι του υπήρχε μια μεγάλη πόλη κι ο πρίγκιπας συχνά ανέβαινε στην άμαξά του και επισκεπτόταν την πόλη για τις διάφορες δουλειές του πατέρα του.

Μια μέρα, για να βρει κάποιον έμπορο, κατέβηκε στην αγορά, σ’ ένα φτωχικό μέρος της πόλης. Πώς έτυχε να ρίξει το βλέμμα του έξω απ’ το παράθυρο και  να αντικρίσει τα μάτια μιας πανέμορφης κόρης!

Είχε και πάλι την ευκαιρία, μετά από λίγες μέρες, να ξανακατέβει στο ίδιο μέρος – ίσως και να τον τραβούσαν τα μάτια της κοπελιάς. Ήταν καλότυχος και τη συνάντησε μια δυό φορές… Σύντομα κατάλαβε πως την είχε ερωτευθεί. Αλλά υπήρχε μια δυσκολία. Πώς να προχωρήσει και να τη ζητήσει σε γάμο;

Ασφαλώς, θα μπορούσε να διατάξει να τη φέρουν στο παλάτι και εκεί να της προτείνει να τον παντρευτεί. Αλλά, ακόμη κι ένας πρίγκιπας θέλει να νιώθει ότι η κοπέλα που παντρεύεται θέλει να τον παντρευτεί. Μήπως να έκανε κάτι πιο χαριτωμένο… Να έρθει στην πόρτα της με την πιο λαμπερή του στολή, και, με μια υπόκλιση, να ζητήσει το χέρι της… Μα ακόμη κι ένας πρίγκιπας θέλει να παντρευτεί από αγάπη.

Και πάλι: θα μπορούσε να μασκαρευτεί σαν χωρικός και να προσπαθήσει να της ελκύσει το ενδιαφέρον. Μόλις της κάνει την πρόταση, θα βγάλει «τη μάσκα». Μα αν δεν τα καταφέρει;

Τότε του ήρθε στο νού η σωστή λύση. Θα εγκαταλείψει το βασιλικό του ρόλο και θα μετακομίσει στη γειτονιά της. Κι εκεί θα πιάσει δουλειά-ας πούμε θα κάνει τον ξυλουργό. Όσο θα δουλεύει το πρωί, και στην ώρα της ανάπαυσης του το απόγευμα, θα γνωρίσει τους ανθρώπους, θα αρχίσει να μοιράζεται μαζί τους τις έγνοιες και τα βάσανά τους, θα μάθει να μιλά τη γλώσσα τους. Και στην κατάλληλη στιγμή, αν έχει και την τύχη με το μέρος του, θα τη γνωρίσει με φυσικό τρόπο. Κι αν αυτή τον αγαπήσει, όπως αυτός ήδη την αγαπούσε, τότε θα της ζητούσε το χέρι.»

img_5726

Ας σταθούμε για λίγο εδώ. Ας δώσουμε το λόγο στην αγάπη, ας την ακολουθήσουμε καθώς προσφέρεται απεγνωσμένα, καθώς καταργεί, καθώς περιφρονεί τις αποστάσεις ποθώντας τη μεγάλη, την αμίμητη συνάντηση με τον αγαπώμενο. Ας μας εξηγήσει αυτή, μέσα στο θυελλώδες των κυματισμών της, την ενανθρώπιση του Θεού. Κι ας είναι αυτή που θα μας βοηθήσει να οικειωθούμε τη ζεστασιά της καθόδου Του, το μειλίχιο κάλεσμα Του.

Ημεροδρόμιο Χριστουγέννων, εκδόσεις Ακρίτας.

α-σθένεια και θεραπεία

…μετά από καιρό, έπεσα πάλι πάνω στην ομιλία του παπα-Δημήτρη για την αρρώστεια που είχε περάσει… Αν θέλετε ακούστε την…

IMG_8252

28 Οκτωβρίου 2015

Έχω μια απροσδιόριστη απορία… Για τους πολέμους, το 1940, το τώρα..

ο κόσμος από το μπαλκόνι μου… 28 Οκτωβρίου..

IMG_8467

***

IMG_8471

διάβασα αυτό:

«Τρία χρονάκια φαντάρος τραβιόταν ο παππούς μου ο Πέτρος, πολέμησε στην Αλβανία, έπαθε και μια άγρια πνευμονία που τη γλίτωσε στο τσακ, και του δώσανε κι αναπηρική σύνταξη που την αρνήθηκε (έπαιζε μπάλα τότε, και είχε πει «Ρε τι ανάπηρος, που τρέχω πάνω-κάτω το γήπεδο σαν το ζαγάρι;») γι’ αυτό και βρέθηκε στα γεράματα να ψωμολυσσάει.

Αυτά τα ‘χα μάθει μικρός απ’ τον πατέρα μου, κι έτσι μια μέρα σαν σήμερα κάθισα στην αγκαλιά του παππού μου, και κοιτώντας τον όλο θαυμασμό, τον ρώτησα: «Δηλαδή παππού εσύ ήσουν ήρωας;»

Απότομος άνθρωπος εκείνος, με σήκωσε όρθιο, και μου είπε: «Τι ήρωας, ρε ζευζέκη! Οι ήρωες είναι για τις γιορτές που κάνετε στο σχολείο, που σας ντύνουν τσολιαδάκια. Εγώ έκανα αυτό που έπρεπε να κάνω.»

(Αυτά τα λίγα ξέρω από ιστορία).»

από εδώ.

Μου θύμισε το διήγημα «Έτσι ήτανε» του Βλαχογιάννη. Διαβάστε το εδώ.

IMG_8473

μετά είδα και αυτό, για έναν άλλο παππού του ’40. Δείτε τουλάχιστον τις δύο τελευταίες παραγράφους.

Διαβάστε κι αυτό.

***

Πανεπιστημίου, 29 Οκτωβρίου…

IMG_8478

και ένα τραγουδάκι της Βέμπο, που μ’ αρέσει (τα κουπλέ κυρίως).

Η νοσταλγός

Το φως της σελήνης, οι ήχοι της φύσης μοιάζουν με τότε…

Τότε, που η Λαλιώ ήταν νέα, παντρεμένη με συνομήλικο του πατέρα της…

Τότε, που φλεγόταν από νοσταλγία για το πατρικό της σπίτι…

Μια φεγγαρόλουστη νύχτα σαν σε παιχνίδι,

παίρνει μια βάρκα μαζί με τον νεαρό Μαθιό.

Η αθώα βαρκάδα εξελίσσεται σε αγωνιώδες ταξίδι φυγής,

καθώς ο σύζυγος τους καταδιώκει.

Η Νοσταλγός αποφασισμένη να φτάσει στην απέναντι όχθη δεν σταματά.

Η φλόγα να επιστρέψει στη γλυκιά της πατρίδα είναι ακατανίκητη…
 

IMG_1777
«Η Νοσταλγός» του Παπαδιαμάντη μιλάει για ένα θέμα πάντα επίκαιρο, καθώς ζητούμενο της εποχής παραμένει η ελευθερία και η αυθεντικότητα.

Η Λαλιώ συμβολίζει την κάθε ψυχή που ασφυκτιά μέσα στην αδιέξοδη πραγματικότητα και νοσταλγεί την επιστροφή στην αθωότητα και την ακεραιότητα.

Την ψυχή, που δεν παραμένει εγκλωβισμένη στη νοσταλγία, αλλά κάνει την ηρωική έξοδο, αποφασισμένη να αλλάξει τη μοίρα της. Γνωρίζοντας τι θέλει, τολμά με ωριμότητα και σεβασμό στον εαυτό  της.

Έχει τόση θέρμη και αφοσίωση στην αλήθεια της, ώστε προσελκύει στον κατάλληλο χρόνο και τη βάρκα και το πανί και τον ευνοϊκό άνεμο, που την οδηγούν πίσω στην δική της «Ιθάκη»…

Από το φυλλαδιάκι της παράστασης «η Νοσταλγός».
Το διήγημα του Παπαδιαμάντη εδώ. Το διήγημα σε ταινία (που έχει ενώσει κι άλλα διηγήματα του Παπαδιαμάντη) εδώ.

και ένα σχετικό τραγούδι.. πρόσφατο…

Απ’ την άλλη, «όλους τους ξέμπαρκους τους τρώει το σαράκι..

Άλλος για Χίο τράβηξε…

                                       …άλλος για Κύθηρα,

                                                   άλλος για Άνδρο

                                                          κι άλλος για Γερμανία,

                                                                                    Ελβετία,

                                                                                            Αγγλία…

 
Η παρακάτω επιλογή δεν είναι δική μου. Είναι μήνυμα του π.Β. ο οποίος στέλνει κάθε εβδομάδα μια «Ποιμαντική Σκέψη».

 

Η αιωνιότητα της κάθε συνάντησης

 
IMG_4492

Στην ουσία οι άνθρωποι που συναντήθηκαν αληθινά ποτέ δε χάνονται·

ακόμη κι αν δεν επικοινωνούν με ραντεβού,

τηλεφωνήματα, γράμματα, λόγια και αγγίγματα.

Η αση­μένια κλωστή, που τους έδεσε κάποτε με αυθεντικά αι­σθήματα,

μπορεί να μακραίνει,

να τυλίγει όλη την υδρό­γειο,

να προχωρά και να πηγαίνει πέρα,

στον ουρανό,

στην άλλη, τη μετά το θάνατο ζωή,

αλλά ποτέ δε θα λυθεί εκείνος ο μοιραίος κόμπος.

Πάντα μας συνδέει, μας περιτυλίγει,

πότε πότε τραβάει και μας ξυπνά από το λήθαργο της λησμονιάς, της ανίας,

μας αποκαλύπτει την αληθινή μας έκταση,

μας υπενθυμίζει τις προοπτικές μας.

Μας θυ­μίζει ποιοι μπορέσαμε να είμαστε,

έστω και λίγες ώρες,

πού μπορούμε να φτάσουμε,

έστω και λίγες στιγμές.

Για να συμβεί τότε, μπορούμε!

Για να συμβεί τότε, συμβαίνει!

Μάρω Βαμβουνάκη

 

Χαιρετισμούς σε όλους! 🙂

 

surfing…

…κυριολεκτικό δεν θα κάνω ποτέ (μάλλον), αλλά το διαδικτυακό το τιμώ δεόντως… 🙂

Ξαναδιάβασα σήμερα αυτό:

Το θαύμα του πολλάπλασιασμού των πέντε άρτων, δεν είναι τίποτε άλλο, παρά η αλήθεια οτι εκείνο που μοιράζεται πληθαίνει. Είναι η αγάπη τελικά που μας χορταίνει, όταν ξέρει να μοιράζει το λίγο δίχως τον φόβο ότι θα το χάσει. Το λίγο γίνεται πολύ μονάχα όταν το μοιράζεται….

από τη σελίδα του π. Λίβυου.

και αυτό.

«Όσο το συνειδητοποιεί κανείς τόσο παράλογο μοιάζει, ο φόβος του θανάτου είναι επίκτητο συναίσθημα. Ασύλληπτο πως γεννιόμαστε ατρόμητοι και γινόμαστε τόσο ευάλωτοι, πως ενώ αποκτάμε γνώσεις χάνουμε κάτι ανείπωτα ουσιαστικό.»

από την νηφάλια μέθη.

και μετά ξαναπάω εδώ, λέει ότι ο φόβος του θανάτου είναι φόβος της ζωής.. παράξενο αυτό…

…και μετά το θάνατο πάω στη Ζωή, που πριν 3 μέρες έκλεισε τον πρώτο χρόνο Ζωής!

IMG_6578

Το φίλτρο του χρόνου

Η Χ. κρατούσε αγκαλιά το νεογέννητο μωράκι της. Κάποια στιγμή είπε «Σιγά – σιγά χτίζεται η σχέση της μητέρας με το μωρό, καθώς περνάει ο χρόνος». Το συζητήσαμε λίγο… μετά από λίγο πρόσθεσε: «Πιο πολύ από όλα τα παιδιά μου χάρηκα όταν γεννήθηκε η δεύτερη κορούλα μου, επειδή την περίμενα 5 χρόνια. Τα αλλά παιδιά ήρθαν πολύ γρήγορα. Δεν χρειάστηκε να περιμένω…»

Θυμάμαι και την δική μου χαρούμενη προσμονή για το πρώτο βαφτιστήρι! Εκείνο τον καιρό είχα άκουσει πρώτη φορά αυτό το ταιριαστό τραγούδι!

IMG_3334

Τελικά ο χρόνος είναι το φίλτρο που ξεχωρίζει όλες τις πραγματικές επιθυμίες, σχέδια, όνειρα, φίλους από τα άλλα, τα εφήμερα…

Αποχωρισμοί…

[….]  Έτσι ο μικρός πρίγκιπας ημέρωσε την αλεπού.

Κι όταν κόντευε πια η ώρα που θα χωρίζανε:

– Αχ!, είπε η αλεπού. Κλάμα που θα κάνω…
– Εσύ φταις, είπε ο μικρός πρίγκιπας, εγώ δεν ήθελα το κακό σου, μα εσύ θέλησες να σε ημερώσω…
– Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
– Μα τώρα θα κλάψεις!, είπε ο μικρός πρίγκιπας.
– Ναι, σωστά, είπε η αλεπού.
– Και τότε τι κέρδισες;
– Κέρδισα, είπε η αλεπού, γιατί μου μένει το χρώμα του σταριού.

Ύστερα πρόσθεσε:

– Άμε να ξαναδείς τα τριαντάφυλλα. Θα καταλάβεις πως το δικό σου είναι το μοναδικό στον κόσμο. Να περάσεις πάλι αποδώ, για να μ’ αποχαιρετήσεις, κι εγώ θα σου χαρίσω ένα μυστικό.
Ο μικρός πρίγκιπας πήγε και ξαναείδε τα τριαντάφυλλα:
– Δε μοιάζετε καθόλου με το δικό μου τριαντάφυλλο, εσείς δεν είσαστε ακόμα τίποτα, τους είπε. Κανένας δε σας ημέρωσε κι εσείς δεν ημερώσατε κανένα. Είσαστε όπως ήταν η αλεπού μου. Ήταν μια αλεπού όμοια μ’ εκατό χιλιάδες άλλες. Γίναμε όμως φίλοι, και τώρα είναι μοναδική στον κόσμο.
Και τα τριαντάφυλλα δεν είχαν μούτρα να σταθούν.

Little Prince

– Είσαστε όμορφα, μα είσαστε άδεια, τους είπε ακόμη. Δεν μπορεί κανείς να πεθάνει για το χατίρι σας. Βέβαια, ένας κοινός διαβάτης, το δικό μου τριαντάφυλλο θα το νόμιζε πως σας μοιάζει. Αλλά εκείνο μόνο του έχει πιο πολλή σημασία απ’ όλα εσάς μαζί, αφού είναι αυτό που πότισα. Αφού είναι αυτό που έβαλα κάτω από τη γυάλα. Αφού είναι αυτό που προστάτεψα με το παραβάν. Αφού είναι αυτό που του σκότωσα τις κάμπιες (εκτός από τις δυο ή τρεις, για να γίνουν πεταλούδες). Αφού είναι αυτό που τ’ άκουσα να παραπονιέται ή να κομπάζει ή καμιά φορά και να σωπαίνει. Αφού είναι αυτό το δικό μου τριαντάφυλλο.
Και ξαναγύρισε στην αλεπού:
– Αντίο, της είπε.
– Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια.
– Την ουσία δεν τη βλέπουν τα μάτια, ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
– Ο καιρός που έχασες για το τριαντάφυλλό σου είναι που το κάνει να έχει τόση σημασία.
– Ο καιρός που έχασα για το τριαντάφυλλό μου…, έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.
– Οι άνθρωποι έχουν ξεχάσει τούτη την αλήθεια, είπε η αλεπού. Εσύ όμως δεν πρέπει να την ξεχάσεις. Απ’ εδώ κι εμπρός θα είσαι για πάντα υπεύθυνος για εκείνο που έχεις ημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…
– Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου…, ξαναείπε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.

Α. ντε Σαιντ-Εξυπερύ, Ο μικρός πρίγκιπας,
μτφρ. Στρατής Τσίρκας, Ηριδανός

από εδώ.

IMG_5436

οι Π.Ε. και Φ.Μ.Μ. μετακομίζουν στα Κύθηρα σε λίγες μέρες…

Ο κάτω όροφος ενοικιάζεται..

« Older entries