Αγία Πετρούπολη (Ι)

Το πρώτο μέρος που επισκεφτήκαμε ήταν η οδός Νιέβσκυ. Ξεκινάει από τα παλάτια, που βλέπετε στις φωτογραφίες, που στεγάζουν το μουσείο Ερμιτάζ, και καταλήγει στο μοναστήρι του Αγίου Αλεξάνδρου Νιέβσκυ.

Είναι εμπορικός, πολυσύχναστος δρόμος. Έχει μαγαζία, εστιατόρια με πολλά λουλούδια, μουσικούς… Η επιγραφή «Νιεβσκυ 18» είναι το μέρος που πήγε ο Πούσκιν πριν την μονομαχία στην οποία σκοτώθηκε, βρίσκεται πολύ κοντά στο σπίτι του.

Υπάρχουν πολλά τουριστικά μαγαζάκια που μπορείς να τα δεις και ως λαογραφικά μουσεία μιας και οι υπάλληλοι είναι πολύ πρόθυμοι να σου εξηγήσουν την ιστορία της μπαμπούσκας, των αυγών Φαμπερζέ…

Οι μπαμπούσκες στην Ρωσία λέγονται «ματριόσκες». Είναι ένα πολύ παλιό Ρώσικο όνομα. Αυτές που είναι οι πιο κοινές στην Ελλάδα είναι οι σοβιετικές, είναι όλες ίδιες και τυποποιημένες (η τελευταία φωτογραφία κάτω δεξιά). Οι πρώτες που εμφανίστηκαν είναι της πρώτης φωτογραφίας και είναι συνήθως 8: η μαμά κρατάει έναν μαύρο κόκορα και τα παιδιά μου βγαίνουν από μέσα κρατάνε ένα εργαλείο για κάποια δουλειά: δρεπάνι, καλαθάκι κλπ.. Ο τεχνίτης φτιάχνει πρώτα την μικρότερη και μετά αρχίζει και φτιάχνει μεγαλύτερες στο πρότυπο της μικρότερης. Οι σύγχρονες έχουν ότι τεχνοτροπία μπορείτε να φανταστείτε! Κάποιες έχουν πάνω τους ζωγραφισμένες διαδοχικές σκηνές από διάφορα παραμύθια!

 

Στην οδό Νιέβσκυ βρίσκεται και το εστιατότιο «Κατιούσα«. Οι σερβιτόρες φορούν λουλουδάτα φορέματα, οι καρέκλες έχουν λουδάκια, το ταβάνι λουλουδάκια, οι κουρτίνες λουλουδάκια… Μια πολύ ωραία ρωσική σούπα είναι η μπόρς, με πατζάρι! Στην φωτογραφία βλέπετε και τον σερβιτόρο, τον οποίο ονοματίσαμε Αλιόσα! 😀

 

Επάνω στην οδό Νιέβσκυ βρίσκεται ο καθεδρικός της Παναγίας του Καζάν.

Σε ένα κάθετο δρόμο, ακολουθώντας και ένα κανάλι, βρίσκεται ο ναός του χυμένου αίματος. Είναι πολύ περίτεχνος και απ’ έξω και από μέσα. Μέσα έχει όμορφα έντονα χρώματα.

Περάσαμε πολλές φορές από εκεί οπότε τον είδαμε όλες τις ώρες της ημέρας.

Αφού περπατήσει κανείς αρκετά την οδό Νιέβσκυ, σε κάποιον παράλληλο δρόμο βρίσκεται το σπίτι που πέθανε ο Ντοστογιέβσκυ (είχε τη συνήθεια να αλλάζει σπίτι ανά περίπου τρία χρόνια). Το μουσείο-σπίτι είναι πολύ ενδιαφέρον, έχει κάποια προσωπικά αντικείμενα όπως το καπέλο του και τα τσιγάρα του τα οποία τα έφτιαχνε μόνος του. Επάνω στο κουτί η κόρη του έγραψε την μέρα που πέθανε «σήμερα πέθανε ο μπαμπάς». Υπάρχουν φωτογραφίες με τα μέλη της οικογένειας του, επίσης περιγράφονται οι καθημερινές του συνήθειες, πχ έπινε το τσάι του πολύ πυκνό και για αυτό ήθελε να το φτιάχνει μόνος του. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά του και το πρώτο πράγμα που ρωτούσε μόλις έμπαινε σπίτι ήταν τι κάνουν τα παιδιά.

Εκτός από το σπίτι υπάρχει και μια μικρή έκθεση με φωτογραφίες και πίνακες από τα μέρη τα οποία περιγράφει στις ιστορίες του, καθώς και κάποιοι πίνακες εμπνευσμένοι από αυτές.

Απέναντι από το σπίτι του Ντοστογιέβσκυ είναι δύο φούρνοι. Ο ένας είχε ωραία πιροσκί που τα έφτιαχναν εκείνη την ώρα. Τα πιροσκί στην Ρωσία είναι σαν τις τυρόπιτες στην Ελλάδα, τα βρίσκεις παντού. Τα πιο συνηθισμένα είναι με λάχανο και με κιμά, αλλά και με πατάτα ή τυρί.

 

Κάτι άλλο αξιοσημείωτο είναι ότι αφήνουν λουλούδια στα αγάλματα των συγγραφέων!

 

Επίσης κυκλοφορούν στο δρόμο πολλές γλυκές μπάμπουσκες (=γιαγιάδες)! ένα μικρό δείγμα… Η πρώτη, που πουλούσε λουλούδια, μου χαμογέλασε να την βγάλω κανονικά, αλλά δεν ήθελα να την βάλω εδώ. Όποιος θέλει του την δείχνω από κοντά.

Κοντά στο Ερμιτάζ, εκεί που ξεκινά η οδός Νιέβσκυ βρίσκεται ο καθεδρικός του Αγίου Ισαάκ. Εκεί, μπορείς να ανέβεις πάνω και να δεις την θέα. Νομίζω η καλύτερη ώρα είναι το ηλιοβασίλεμα!

Πολύ κοντά στον καθεδρικό του Αγίου Ισαάκ βρίσκεται το εστιατόριο «The Idiot». Εκεί σύχναζε ο Ντοστογιέβσκυ (τότε δεν ονομαζόταν έτσι). Ένα ωραίο φαγητό που αξίζει να δοκιμάσετε είναι το στρογγανοφ.

 

Μείναμε στο ξενοδοχείο Art Avenue. Είναι σε κεντρικό σημείο, δεν χρησιμοποιήσαμε συγκοινωνίες. Επίσης, έχει σε κάθε όροφο κουζίνα οπότε μπορείς να μαγειρεύεις και να τρως εκεί.

Συνεχίζεται

Advertisements

Μόσχα

Βρέθηκα το καλοκαίρι…

μέρα πρώτη…

Φτάσαμε μεσημέρι. Πήγαμε στο ξενοδοχείο «Aroom» στην περιοχή Kitay-Gorod. Το ξενοδοχείο απέχει δέκα λεπτά από το σταθμό του μετρό «Kitay-Gorod», αλλά δεν χρειάζεται τρένο γενικά γιατί τα σημαντικότερα αξιοθέατα βρίσκονται σε απόσταση είκοσι λεπτών με τα πόδια. Το πρώτο απόγευμα-βράδυ κάναμε μια πρώτη βόλτα στην πόλη.

Είδαμε φωτισμένες εκκλησίες με τρούλους σαν κρεμμύδια, το ποτάμι, την «κόκκινη πλατεία», την εκκλησία του Αγίου Βασιλείου με τους πολλούς χρωματιστούς τρούλους και δίπλα το εμπορικό κέντρο Γκουμ, στολισμένο από πάνω μέχρι κάτω με φωτάκια! Σε μια στάση λεωφορείου ένα διαφημιστικό για διακοπές στην Ελλάδα. Ακόμη, το Κρεμλίνο – τα τείχη του έχουν πύργους με πράσινες σκεπές και κόκκινα αστέρια στην κορυφή! Γενικά οι Ρώσοι είναι πληθωρικοί στο στολισμό. Φαίνεται να μισούν το κενό!

Καθίσαμε για φαγητό στο «Grand Cafe Dr. Jhivago». Μας τράβηξαν την προσοχή οι σερβιτόρες που εξυπηρετούσαν τους πελάτες έξω που φορούσαν παραδοσιάκες γούνες! Δυστυχώς δεν έχω φωτογραφίες. Το μαγαζί ήταν κάπως πολυτελές και όλοι οι άλλοι πελάτες, ειδικά οι γυναίκες ήταν ντυμένες σαν ηθοποιοί και μοντέλα. Εδώ δοκιμάσαμε τα πρώτα ρώσικα φαγητά, ένα από αυτά ήταν μια σαλάτα με πολλά ανακατεμένα πράγματα που είχε κάτι ζελεδάκια από κρέας, που έκτοτε έγιναν ο εφιάλτης μου. Ήπιαμε ένα καταπληκτικό λικέρ από βότκα και κάποιο μούρο (δεν θυμάμαι ποιό)! και έφαγα ένα καταπληκτικό γλυκό με blueberry! (όσοι πάτε να τα θυμάστε!)

δεύτερη μέρα…

Κάναμε μια βόλτα στην πόλη, στα ίδια μέρη σχεδόν, αλλά με φως. Μπήκαμε στο εμπορικό κέντρο «Γκουμ», είδαμε τα παγωτατζίδικα με τα ρώσικα παγωτάκια! Μπήκαμε στο πρώτο μαγαζί με μπάμπουκες, δίσκους, φλιτζανάκια… και ούτε που φανταζόμασταν τι θα ακολουθούσε στην Αγία Πετρούπολη….

Χαζέψαμε τον κόσμο και τα γύρω κτίρια στην κόκκινη πλατεία. Επίσης, αρχίσαμε να βλέπουμε μακρυά μεταξένια μαλλιά!!

και μπήκαμε στην εκκλησία του Αγίου Βασιλείου. Δεν είναι ο Μέγας Βασίλειος, αλλά ο Άγιος Βασίλειος ο δια Χριστός Σαλός.

Η εκκλησία μέσα έχει πολλά μικρά παρεκκλήσια, είναι κάπως σαν λαβύρινθος. Τα εκκλησάκια είναι μικρά και πάρα πολύ ψηλά. Την εκκλησία την έφτιαξε ο Ιβάν ο τρομερός και λένε ότι τύφλωσε τον αρχιτέκτονα που την έφτιαξε για μην μπορέσει να φτιάξει κάτι άλλο τόσο όμορφο. Η θέα της πλατείας από την εκκλησία, ευθεία μπροστά φαίνεται το «Γκουμ».

IMG_1112

Μπήκαμε και στον καθεδρικό του Καζάν, που βρίσκεται κι αυτός στην κόκκινη πλατεία. Παραπέρα, η βιβλιοθήκη με το άγαλμα του Ντοστογιέφσυ γεμάτο περιστέρια.

Περπατήσαμε κι άλλο και συναντησαμε την οδό Άρμπατ, έναν εμπορικό δρόμο με πολύ κόσμο. Εδώ η Τζ. πήρε παραδοσιακά ρώσικα μαντήλια με λουλούδια, είναι μάλλινα – οι Ρωσίδες τα φοράνε ακόμα και σήμερα, αλλά όχι στο κεφάλι, σαν κασκόλ. Καθίσαμε για φαγητό σε ένα μαγαζάκι με μάλλον σοβιετική διακόσμηση και σουπλά με σχέδια για να ζωγραφίζουμε όση ώρα περιμένουμε το φαγητό! Οι μερίδες ήταν μάλλον μικρές και γενικά έτσι είναι.

Το απόγευμα είδαμε την Λίμνη των κύκνων στην ακαδημία μπαλέτου. Στην φωτογραφία βλέπετε το θέατρο Μπολσόι που είναι ακριβώς δίπλα. Είναι πιο εντυπωσιακό το κτίριο. Μπολσόι σημαίνει πολυ.

Πήγαμε για βραδυνό στο εστιατόριο «Πούσκιν-καφέ«. Προσοχή, γιατί είναι ακριβό και οι τιμές είναι σε ρούβλια, οπότε εύκολα μπερδεύεσαι. Αλλά είναι ωραία να παει κάποιος κι ας φάει κάτι λίγο αν δεν θέλει να πληρώσει πολλά. Ο κατάλογος υπάρχει και στο διαδικτυο οπότε μπορεί να έχει μελετήσει κάποιος πριν πάει. Έχει δύο ορόφους. Το ισόγειο είναι το φαρμακείο, που έχει πιο απλή διακόσμηση (σαν παλιό φαρμακείο) και ο επάνω όροφος είναι η βιβλιοθήκη.. που είναι όντως βιβλιοθήκη και κάποιες ώρες παίζουν και μουσική.

ημέρα τρίτη…

Την τρίτη μέρα μας ξενάγησε μια ντόπια, η Λένα… μάλλον Λιένα.. 😀 μιας και είχαμε δει τα πιο τουριστικά πήγαμε στα πιο σύγχρονα μέρη της πόλης. Χαρακτηριστικά σοβιετικά κτίρια… υπήρχαν άπειρα.

Δίπλα στο ποτάμι πολύς κόσμος έκανε βόλτα… Τρεις φίλες μπάμπουσκες (γιαγιάδες), μαθήματα χορού, παιδικές χαρές, συντριβάνια, υπαίθρια έκθεση ζωγραφικής, παγωτατζίδικα, μαγαζάκι καφέ σε φορτηγάκι. Το άγαλμα σαν καράβι – μνημείο του μεγάλου Πέτρου.

αλλά εκτός από τα σύχρονα κτίρια υπάρχουν παντού και οι εκκλησίες με τους τρούλους σαν κρεμμύδια. Το ποτάμι έχει το όνομα της πόλης, «Μόσκβα».

Ένα πολύ ωραίο πάρκο δίπλα στο ποτάμι, είναι το πάρκο Γκόρκι. Το οπίο φιλοδοξεί να είναι «ενα μη βαρετό πάρκο» και νομίζω το πετυχαίνει! δεν είναι επιπέδο. Είναι σαν να βρίσκεσαι σε ένα δάσος. Και εδώ κάποιοι χορευούν!

Η Λένα μας έδειξε το αγαπημένο της κτίριο (κάποιο κτίριο του πανεπιστημίου). Επίσης βλέπετε το ποτάμι και την περατζάδα στην όχθη του και δίπλα το πάρκο Γκόρκι. Και την θέα της σύγχρονης πόλης, στο βάθος κάποιοι πολύ ψηλοί ουρανοξύστες.

Φάγαμε μεσημεριανό-βραδυνό-όλα-σε-ένα στο «mu-mu«, είναι αλυσίδα με ρώσικο γρήγορο φαγητό. Πήραμε πιροσκί και τρεις διαφορετικές σούπες, φάγαμε από λίγο και τις γυρίσαμε στη φορά του ρολογιού πάνω στο τραπέζι κι έτσι δοκιμασαμε από όλες! Η πιο ωραία ήταν η Μπορς! (με πατζάρι).Επίσης, ήπιαμε μια βυσσινάδα σαν ζελε, επίσης πολύ ωραία.

Κάτι άλλο ενδιαφέρον είναι τα φανάρια… που σου λένε πόσο θα περιμένεις (αν θες να περάσεις με πράσινο 😀 ) . και ο καφές Ραφ! Δοκιμάσαμε γεύση βανίλια (το ασφαλές) και λίγο από της Λένας (γεύση λεμόνι). Η συγκεκριμένη μάρκα μου άρεσε πολύ! Λέγεται «Double Bee«, αυτό γράφει το ποτηράκι επάνω αλλά με ρώσικους χαρακτήρες! 😀

Το βράδυ περπατήσαμε σε τεράστιους δρόμους (που θύμιζαν Αμερική). Κάποια σοβιετικά κτίρια ήταν πραγματικά τρομακτικά και ενέπνεαν νομίζω αυτό που ήθελε η εξουσία! (στη φωτογραφία μάλλον δεν μεταφέρεται αυτό… στην συγκεκριμένη δηλ). Στεκόμασταν μπροστά του και νομίζα ότι ζω στο «1984» του Όργουελ! Επίσης συναντήσαμε αυτή τη μικρή γλυκιά εκκλησούλα δίπλα στο τεράστιο ουρανοξύστη. Περπατήσαμε την νέα οδό Άρμπατ, είναι μια μεγάλη λεωφόρος. Σε κάποιο σημείο είχε κούνιες που χώραγαν δύο ανθρώπους επάνω να κάνουν κούνια μαζί. Και μερικές εικόνες από το μετρο. Το οποίο αποτελεί αξιοθέατο αλλά δεν το γυρίσαμε ιδιαίτερα.. ή ίσως δεν βρήκαμε τις πιο ωραίες στάσεις.

 

ημέρα τέταρτη και τελευταία…

Μπήκαμε στο Κρεμλίνο, το παλιό παλάτι και τώρα προεδρική κατοικία. Είχε ένα μουσείο με περίτεχνες άμαξες και φορέματα. Κάποια φορέματα είχαν αφύσικα λεπτή μέση και φούντωναν παράξενα στα πλάγια. Επίσης, υπάρχουν η πλατεία των καθεδρικών, ένας ωραίος κήπος, ο τσάρος καμπάνα και ο τσάρος κανόνι, και ένα μνημείο σαν του άγνωστου στρατιώτη. Χάζεψα αρκετά και το μαγαζάκι του μουσείου, απ’ ότι βλέπετε στις φωτογραφίες.

Κάναμε άλλη μια βόλτα προς αναζήτηση του Βοτανικού κήπου κι ενός ωραίου πάρκου που μας είχε προτείνει η Λένα, αλλά μπερδευτήκαμε και φτάσαμε όταν νύχτωνε. Από το τραμ είδαμε αυτό το άγαλμα με τους εργάτες. Και άλλη μια φωτογραφία του μετρό..

Την άλλη μέρα το πρωί πήραμε το τρένο για Αγία Πετρούπολη, όπου φτάσαμε το μεσημέρι.

Συνεχίζεται…

για να σπάσει ο πάγος…

Ως τώρα το σπάσιμο του πάγου το είχα δει μονο μεταφορικά…

img_6130

πριν λίγο καιρο το είδα και πραγματικά! Ο Ruhr πάγωσε στα στενά σημεία του.

διάφορες ανεπιτυχείς προσπάθειες «να σπάσει ο πάγος» άφησαν τα σημάδια τους: πέτρες, μπουκάλια… Η πέρλα του Ρουρ κόλλησε κι αυτή στον πάγο.

img_6162

img_6137

 

Στου κύκλου τα γυρίσματα

της Μαρίας Ιορδανίδου, βιβλιοπωλείο της Εστίας

[…] Ποτέ γυναίκα δε λάτρεψε το σπίτι της όπως λάτρεψα εγώ το δικό μου εκείνη την εποχή. Θυμούμαι τη γιαγιά μου που έλεγε: «Τη λάτρα του σπιτιού μ’ αρέσει να την κάνω μόνη μου.» Θυμούμαι πώς πέταξα τότες το κοντάρι και έπεφτα ευλαβικά στα γόνατα για να σφουγγαρίσω με τα χέρια μου το πάτωμα και σφουγγαρίζοντας να το χαδεύω. Το χάδευα όπως η μάνα χαδεύει το άρρωστο παιδί που πρόκειται να χάσει.

Έτσι γεμάτη χαρά και πόνο πέρασε όλη εκείνη η εποχή με το διπλό πελέκι πάνω από το κεφάλι μου. Το πελέκι της αεργίας και της πείνας, όσο έβλεπα τα έτοιμα λεφτά να λιώνουν λίγο-λίγο μέσα στα χέρια μου, και το πελέκι της αβεβαιότητας, όσο έβλεπα το φασισμό ν’ απλώνεται στην Ελλάδα. […]

Καλημέρα χαρά! φωνάζω και πετιέμαι απ’ το κρεββάτι μου.

Τους ξυπνώ όλους με τις φωνές μου.

-Τι έπαθε η μαμά;

-Τι έπαθα; Ξυπνήστε όλοι να γιορτάσουμε την πρώτη μέρα της λευτεριάς μου. Είμαι ελεύθερη! Δεν έχω τίποτα. Ούτε λεφτά έχω να μην ξέρω πως να τα επενδύσω να μη μου τα φάει ο πληθωρισμός, ούτε τρόφιμα έχω για να φοβούμαι μη μουχλιάσουνε. Έχω εσάς και θα ξεκινήσω να βρω τρόφιμα να ζήσουμε. Θα ξεκινήσω όπως ξεκίνησε κάποτε ο Αδάμ.

[…] Οι πιο πολλοί όμως με τον καιρό ξεχνιούνται. Partir  c’est mourir un peu. Τους ανταμώνεις  ύστερ’ από χρόνια, καμιά φορά, και λες ποίος να είναι, γνωστό πρόσωπο. Αμάν, να μην κάνω γκάφα. Από ποιό επεισόδιο της ζωής μου να είναι αυτός άραγες; Να είναι από το Ελληνικό, ή από το Μέτς, ή από το Διεθνή Ερυθρό Σταυρό; Είναι από ελασοκρατούμενη περιοχή ή από το Κολωνάκι;

[…] Αυτά και πόσα άλλα πράγματα δεν έχω να θυμούμαι στη γλυκιά εκείνη ώρα όπου η μέρα πάει ν’ ανταμώσει τη νύχτα. Είναι η ώρα που η γιαγιά μου η Λωξάντρα στην Πόλη κάθουνταν στην κόχη της και περίμενε να περάσει ο Πέρσος χαλβατζής, όχι για να αγοράσει χαλβά, αλλά για ν’ ακούσει τη χαδιάρικια φωνή του να λέει: «Νε γκιουζέλ, νε ιπέκ, νε τσιτσέκ κετενελβά. Τι ωραίος, τι μετάξι, τι  λουλούδι ο κετέν χαλβάς.» Κάθουνταν, και από τη γλύκα μισοσφαλνούσε τα μάτια της, κι εγώ, παιδάκι τότε, έλεγα γιατί κάθεται έτσι ακίνητη η γιαγιά μου. Πώς ήθελες να καταλάβω τι αισθάνουνταν; Τώρα το καταλαβαίνω, γιατί αισθάνουμαι το ίδιο κι εγώ. Μόνο μια γυναίκα εξήντα χρονών μπορεί να καταλάβει μια γυναίκα εξήντα χρονών, λένε οι Γάλλοι. Κι εγώ φαίνεται πώς πήρα να γερνώ.

[…] Είμαι ευτυχισμένη. Μπαίνω, βγαίνω και τραγουδώ. Άρχισα και εργόχειρο. Ό,τι δεν έκανα σ’ ολόκληρη τη ζωή μου το κάνω τώρα, και αναρωτιέμαι γιατί η δουλειά του σπιτιού να θεωρείται δουλειά κατώτερης ποιότητας. Δεν ξέρω, εγώ τη βρίσκω ενδιαφέρουσα και δημιουργική, ίσως γιατί τη στερήθηκα σ’ όλη μου τη ζωή. Ίσως επειδή μου θυμίζει τη ζωή στην εποχή της γιαγιάς μου, που λάτρευε το σπίτι της. «Τις έστί πλούσιος; έλεγε η γιαγιά μου. Ο εν τω ολίγω αναπαυόμενος».

Στις όχθες του Ruhr…

IMG_9500

ο χειμώνας είναι βαρύς και υγρός…

 

 

το ποτάμι μουντό, τα δέντρα γυμνά από φύλλα…

 

 

όλα είναι υγρά και καλυμμένα με πρασινάδα

(βρύα, λειχήνες.. κατώτερα φυτά που  αντέχουν το κρύο…).

 

 

Παντού η πρασινάδα της υγρασίας…

πάνω στους κορμούς των δέντρων,

ανάμεσα στις πλάκες του δρόμου,

στις στέγες, στα βράχια…

ακόμα και στο κεφάλι του σκεπτικού κυρίου…!

 

 

…τα ζώα ψάχνουν για φαγητό και ζεστασιά…

Οι πάπιες κρύβονται ολόκληρες μέσα στο φτέρωμα τους για να ζεσταθούν και στέκονται στο ένα πόδι!

 

 

έτσι κυλούν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες σαν τα νερά του Ruhr…

 

 

                …ΑΛΛΑ!…

                                           (συνεχίζεται…)

Ταξίδι στα Κύθηρα…

 

σαν την ομώνυμη ταινία

δείτε μια σκηνή της ταινίας..

και μια άλλη εκτέλεση του τραγουδιού που μ’ αρέσει πιο πολύ..

IMG_9286

…παίζοντας με τα πλακάκια και το φως

IMG_9281

πηγαίνοντας στην πηγή…

IMG_9325

 «Μαζεύω μαλγαλίτες!» λέει μια γλυκιά φωνούλα.

 

νερό…

 IMG_9341

 

και φώς…

IMG_9378

 

Μπορείτε να βλέπετε να νέα των Κυθήρων από εδώ!

IMG_9368

μικρή βαλίτσα…

μετακόμιση με μια βαλίτσα

-χμμ.. πρέπει να χωρέσουν όλα τα αναγκαία!

-ρούχα, κασκόλ, σκουφί, γάντια! εκεί που πας κάνει κρύο!

-ποια βιβλία να πάρω και ποια να αφήσω..; την συλλογή γραμματοσήμων μάλλον θα την αφήσω.. τις καρτούλες που μου είχε ζωγραφίσει ο μικρός μου αδερφός; α! και την ζωγραφιά της Φ.!

-ΣΕΝΤΟΝΙΑ ΚΑΙ ΠΕΤΣΕΤΕΣ!

-Μαμά δεν πάω στην έρημο!

-ας πάρω και λίγη ρίγανη από αυτήν που φύτεψα μαζί με τον μικρούλη…

-και αυτό:  (είναι πυρογραφία της Ε. !)

IMG_9593

 

Κρ.Π.: Μια «Μικρή βαλίτσα», τι, πως, και πόσα μπορεί να χωρέσει;

Αλκ. Ι.: Μπορεί να χωρέσει τα απολύτως απαραίτητα. Αυτά που θα σε κάνουν να εξακολουθείς να βλέπεις το δικό σου πρόσωπο σε ξένο καθρέφτη. Τη μνήμη, το παρόν και την προσδοκία της μέρας που θα ‘ρθει. Μπορεί να χωρέσει δηλαδή όλα όσα μας αποτελούν στην ουσία μας.

Από εδώ.

Ακούστε και αυτό

 

 

Μάγια!

Πριν κανένα μήνα ανακάλυψα την νέα έκδοση της Μάγιας, της μέλισσας!

το έβλεπαν οι μικρές γειτονισσούλες…

Χωρίς τίτλο

μου φάνηκε πολύ ωραία! Σε βάζει μέσα στον κόσμο που βρίσκεται μέσα στο 40-50 εκατοστά από το έδαφος! Σε ένα δάσος από λουλούδια!

Χωρίς τίτλο 7

Τα λουλούδια είναι πολύ ρεαλιστικά!

Αναγνωρίζεις παπαρούνες, ραδίκια, μη-με-λεισμόνει.. και άλλα που δεν ξέρω το όνομά τους..

δ

Τα μικρά μελισσάκια μόλις γεννήθηκαν! Ο Βίλυ, ο καλύτερος φίλος της Μάγιας, κρατάει ένα φύλλο με μέλι.

β

Οι φίλοι της Μάγιας: ο Βίλυ, τα μυρμύγκια, ο Φλιπ (ακρίδα), ο Μαξ (σκουλήκι) και το έντομο της κοπριάς που σέρνει παντού μια τεράστια μπάλα από κοπριά.

Χωρίς τίτλο 2

Η δασκάλα της Μάγιας είναι η κ. Κασσάνδρα (αριστερά) και τέρμα δεξιά η πασχαλίτσα. (Δείτε πόσο ρεαλιστικό είναι το ραδίκι πίσω της!)

Χωρίς τίτλο 4

ηλιοβασίλεμα στο λιβάδι..

Χωρίς τίτλο 12

Η Μάγια δεν ζει στην κυψέλη, αλλά στο λιβάδι που της αρέσει πιο πολύ. Το βράδυ κοιμάται μέσα σε ένα λουλούδι!

Χωρίς τίτλο 10

Η Μάγια και ένα σαλιγκάρι… Η Μάγια συνηθίζει να φευγεί μόνη της και να εξερευνεί.

ψ

Συχνά στις εξερευνήσεις της την ακολουθεί και ο Βίλυ, όχι πολύ πρόθυμα. Ο Βίλυ είναι υπναράς και φαγανός. Δεν του αρέσει να δουλεύει και φοβάται το άγνωστο. Είναι εντελώς αντίθετος από την Μάγια, αλλά είναι ο καλύτερός της φίλος! Εδώ κοιτούν μια πεταλούδα που μόλις βγήκε από το κουκούλι της!

Χωρίς τίτλο 13

Χωρίς τίτλο 14

ένας γάμος κι ένα πανηγύρι!

Πριν λίγες μέρες παντρεύτηκε η ξαδέρφη μου, η Ι. τον Π. και έφτιαξαν το πι (3,14…)! (Η Ι. έχει γονείς μαθηματικούς 😛 ).

IMG_5813

Ο γάμος έγινε στη Σίφνο, στη Χρυσοπηγή, δίπλα στη θάλασσα!

IMG_5808

…είχε πολλά παρανυμφάκια!

IMG_5691

…που όλη την ώρα έτρεχαν από εδώ και από εκεί, χόρευαν και έφτιαχναν σαπουνόφουσκες με κάτι παιχνιδάκια που είχαν.

IMG_5902

 Ο γαμπρός και η νύφη έκαναν βαρκάδα!

IMG_5848

να και ο καπετανιος!…

IMG_5856

 …Της νύφης της αρέσουν οι μαργαρίτες!

IMG_5881

 …και οι πασχαλίτσες!

IMG_5913

Επίσης, της αρέσει ο χορός (όλο το βράδυ χόρευε συνέχεια) και ειδικά τα ποντιακά! Για καλή της τύχη ο γαμπρός είναι Πόντιος! 😉

IMG_5943

IMG_5601

Την άλλη μέρα, παραμονή της γιορτής του προφήτη Ηλία, ανεβήκαμε στον Αη-Νηγιά, στην ψηλότερη κορυφή της Σίφνου!

Αρχικά σε μια καρότσα…

IMG_5963

…και συνεχίσαμε με τα πόδια…

IMG_5965

…περάσαμε ανάμεσα από πολλά θυμάρια!

IMG_5973

IMG_6005

…εδώ φαίνεται η εκκλησία, 5 λεπτα δρόμος μένει!…

IMG_6047

εδώ είναι το πιο εύκολο, αλλά πιο μακρύ μονοπάτι. Στο τέλος ενώνεται με το πιο μικρό που ακολουθήσαμε και φτάνει ένα μόνο επάνω. Δείτε και ένα βίντεο της διαδρομής.

IMG_6064

και φτάσαμε!

IMG_6078

η θέα από το παλιό μοναστήρι…

IMG_6105

ο παπάς χτύπησε την καμπάνα, μπήκε στην εκκλησία και έβαλε τα άμφια…

IMG_6126

…και ξεκίνησε ο εσπερινός.

IMG_6132

Δίπλα του στεκόταν συνέχεια το σκυλάκι του, η Μαλού!

IMG_6134

Μετά στρώσανε τραπέζι στην τράπεζα του μοναστηριού και φάγανε όλοι οι προσκυνητές! Ρεβυθάδα και μακαρόνια με κρέας. Μέχρι να φάει όλος ο κόσμος (2-3 ώρες) οι μουσικοί (βιολί, λαούτο) έπαιζαν σε ένα δωματιάκι. Μετά πήγαν στην τράπεζα…

Η ώρα όμως ήταν 2 μετά τα μεσάνυχτα και η νύστα πολύ μεγάλη! Κι οι μουσικοί δεν ξεκίναγαν να παίζουν, έτρωγαν με την ησυχία τους. Κάποιοι είχαν στρώσει κάτω και κοιμόντουσαν μέσα στην εκκλησία. Εμείς δεν ξέραμε… Κι έτσι πήραμε το δρόμο του γυρισμού. Εκεί, μέσα στο σκοτάδι και την παντελή έλλειψη τεχνητού φωτισμού είδαμε τον πιο λαμπερό νυχτερινό ουρανό και τον πιο καταπληκτικό γαλαξία που είδαμε ποτέ μας!

Δείτε εδώ ένα πολύ ωραίο βίντεο του πανηγυριού!

Χαϊδελβέργη: το EMBL.

…συνέχεια της ξενάγησης στην Χαϊδελβέργη!

(δείτε το πρώτο μέρος εδώ και το δεύτερο εδώ).

Έξω από την πόλη βρίσκονται ερευνητικά κέντρα… Πηγαίνοντας με το λεωφορείο περνάμε δάσος, χωράφια…

IMG_4895

συναντάμε το ινστιτούτο Μαξ-Πλάνκ,

το οποίο με ένα μονοπατάκι συνδέεται με …

IMG_4306

το EMBL! το Ευρωπαϊκό Εργαστήριο Μοριακής Βιολογίας!

το πιο χαρακτηριστικό κτίριο, το ATC (Advanced Training Center).

ATC είναι και ένα από τα κωδικόνια της ισολευκίνης από ότι βλέπω εδώ.

(Α. γιατί διάλεξαν αυτό όμως; Νόμιζα ότι θα ήταν κανένα πιο χαρακτηριστικό, έναρξης, λήξης.. )

Το κτίριο αυτό έχει τη δομή του DNA! Και στο εσωτερικό!

IMG_3904

Εδώ το εσωτερικό ένος άλλου κτιρίου, εδώ βρίσκονται δύο αμφιθέατρα και στους επάνω ορόφους εργαστήρια.

IMG_4890

εδώ ο γερμανός μάγειρας φτιάχνει γαλακτομπούρεκο, υπό τις οδηγίες της Α. (τις οποίες δεν ακολουθούσε).

IMG_3924

η βιβλιοθήκη… 🙂

IMG_3929

IMG_3949

και εδώ βλέπετε τον πάγκο της Α! 🙂

IMG_3967

ένα ρομποτ το οποίο φορτώνει μικρές ποσότητες διαλυμάτων σε πλάκες με καμιά εκατοσταριά (;) πηγαδάκια..

IMG_3954

αφού ετοιμαστούν τα κύτταρα, βλέπουμε την (σημασμένη) πρωτεΐνη που θέλουμε στο μικροσκόπιο!

IMG_3958

Στους διαδρόμους έξω από τα εργαστήρια υπάρχουν ντουλάπες με έτοιμα τα κλασικά διαλύματα και αποστειρωμένα αναλώσιμα και σκεύη. Αυτό είναι αξιοθέατο. Και άξιο φωτογράφησης.

IMG_3971

IMG_3973

και από τα μπουκαλάκια με τα διαλύματα πάμε σε αυτά τα μπουκαλάκια…

IMG_3975

Τις μέρες που ήμουν εκεί έτυχε να γίνεται και η πασχαλινή γιορτή των Ελλήνων του EMBL!

(Γι’ αυτό έφτιαχνε ο μάγειρας το γαλακτομπούρεκο).

 IMG_4365

IMG_4322

φεύγοντας μετά τη γιορτή, γύρω στις 10 το βράδυ (δεν έχει όμως νυχτώσει για τα καλά, μιας και βρισκόμαστε κοντά στο θερινό ηλιοστάσιο!) διασχίζουμε το δάσος!

Εκεί υπάρχουν ζαρκάδια (που δεν είδα), αλλά και μικρά ποντικάκια (που είδα)!

IMG_4394

μια βραδυνή βόλτα στην πόλη…

IMG_3994

IMG_3991

μια μικρή ξενάγηση στη βιβλιοθήκη του Πανεπιστημίου…

IMG_3987

IMG_3986

από εδώ είναι η επιγραφή που είδατε εδώ.

Η άλλη επιγραφή, στα αριστερά, λέει: «Η σοφίας πηγή δια βιβλίων ρέει».

IMG_3980

έξω από την βιβλιοθήκη ήταν σταθμευμένο αυτό το ποδήλατο. Φαίνεται κάποιος που γύριζε από τον μανάβη θέλησε να δανειστεί κάποιο βιβλίο για το σαββατοκύριακο. 😛

IMG_3977

και τέλος η Χαϊδελβέργη με αποχαιρέτησε με βροχούλα…

IMG_4878

IMG_4860

« Older entries